Bajka o małym smoku i księżniczce Iskierce

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w krainie pełnej kolorowych kwiatów, mieszkała mała księżniczka o imieniu Iskierka. Miała złote loczki i zawsze nosiła swoją ulubioną różową sukienkę. Najbardziej lubiła tańczyć w ogrodzie i śpiewać piosenki dla motyli.

Pewnego dnia, gdy Iskierka zbierała stokrotki, usłyszała cichutkie pukanie. To mały, zielony smok wystawiał nos spod wielkiego liścia. Miał ogromne, niebieskie oczy i trząsł się ze strachu.

– Nie bój się – powiedziała Iskierka. – Jestem księżniczką, a ty? Smok westchnął i wyszedł z ukrycia. – Jestem Płomyczek – wyszeptał. – Ale nie potrafię zionąć ogniem, tylko parzę sobie łapki.

Księżniczka uśmiechnęła się i wzięła smoka za rękę. – Chodź, pokażę ci, jak robić bańki mydlane. To o wiele przyjemniejsze niż zionięcie ogniem!

Razem dmuchali w słomki, a bańki unosiły się wysoko, mieniąc się tęczą. Płomyczek zachwycony klasnął w łapki, a z jego nozdrzy poleciały małe, srebrne iskierki.

– Patrz! – zawołała Iskierka. – Ty nie musisz zionąć ogniem. Twoje iskierki są jak gwiazdy!

Smok poczuł się dumny i szczęśliwy. Od tego dnia każdego wieczoru księżniczka i smok spotykali się w ogrodzie. Razem liczyli gwiazdy i układali je w małe wzory na niebie.

Kiedy słońce zachodziło, Iskierka kładła się na miękkiej trawie, a Płomyczek kładł się obok niej. – Dobranoc, przyjacielu – szeptała księżniczka. – Dobranoc, Iskierko – odpowiadał smok, a jego iskierki gasły powoli, jak małe światełka.

I tak, w ciepłej ciszy, zasypiali oboje, a nad nimi migotały gwiazdy – przyjaciele wszystkich, którzy nie boją się być sobą.