Bajka o sokole, który chciał fruwać po księżycu

— Bajka do czytania —

Mały sokół Felek mieszkał wysoko w gnieździe na starym dębie. Każdego wieczoru siadał na gałęzi i patrzył w niebo. Najbardziej lubił księżyc – duży, okrągły i srebrny. „Chciałbym go dotknąć” – szepnął do wiatru.

Felek próbował fruwać coraz wyżej, ale księżyc zawsze był daleko. Pewnego razu spotkał sowę Zuzię. „Zuziu, jak dolecieć do księżyca?” – zapytał. Sowa mrugnęła: „Może nie trzeba lecieć aż tak wysoko. Czasem to, co najpiękniejsze, jest tuż obok.” Felek nie rozumiał, ale postanowił posłuchać.

Następnego dnia poleciał nad łąkę. Zobaczył króliczka Kicusia, który skakał wśród stokrotek. „Kiciusiu, widziałeś księżyc z bliska?” – zapytał. Króliczek zaśmiał się: „Nie, ale lubię na niego patrzeć, kiedy jem marchewkę. Spróbuj usiąść i popatrzeć – może zobaczysz coś nowego.” Felek usiadł na kamieniu i spojrzał w górę. Rzeczywiście, księżyc wydawał się większy i jaśniejszy niż zwykle.

Wieczorem Felek wrócił do gniazda. Mama zapytała: „Dlaczego jesteś taki zamyślony?” Felek opowiedział o swoim marzeniu. Mama przytuliła go skrzydłem: „Marzenia są piękne, synku. Ale pamiętaj, że dom i przyjaciele też są jak małe księżyce – świecą dla ciebie każdego dnia.” Felek uśmiechnął się. Zrozumiał, że nie trzeba lecieć w kosmos, by czuć magię.

Od tej pory Felek każdej nocy siadał na gałęzi i patrzył na księżyc, ale już nie chciał go dotknąć. Cieszył się, że jest tam, wysoko, i że może na niego patrzeć razem z Zuzią i Kiciusiem. Czasem zamykał oczy i wyobrażał sobie, że księżyc to wielka srebrna poduszka, na której śpią wszystkie sny.

Pewnej nocy, gdy gwiazdy migotały jak iskierki, Felek poczuł, że jego skrzydła są zmęczone. Ziewnął szeroko i wtulił się w miękkie piórka mamy. „Dobranoc, mały sokole” – szepnął wiatr. Felek zamknął oczy, a księżyc cicho zaświecił mu do snu.

I tak każdego wieczoru sokoły na całym świecie patrzą w niebo i wiedzą, że marzenia są ważne, ale najważniejsze jest to, co mamy tu i teraz – ciepłe gniazdo, przyjaciół i spokojną noc.