Mała Sówka i Gwiazdkowa Noc

— Bajka do czytania —

W ciepłej, miękkiej dziupli na starym dębie mieszkała mała sówka o imieniu Polinka. Miała wielkie, okrągłe oczy i mięciutkie piórka w kolorze szarego mchu. Każdej nocy, gdy inne zwierzęta kładły się spać, Polinka budziła się i patrzyła w niebo pełne gwiazd.

Polinka uwielbiała patrzeć na migoczące gwiazdy. Jednak tej nocy była trochę smutna, bo wszystkie jej leśne przyjaciółki – Zajączka, Wiewiórka i Jeżyk – już dawno spały. Nikogo nie było, z kim mogłaby porozmawiać.

– Mamo – zapytała Polinka cichutko – dlaczego ja nie śpię, a one śpią?

Mama Sowa przytuliła ją skrzydłem i odpowiedziała łagodnie: – Kochanie, każdy ma swój czas. Króliczki lubią ranek, wiewiórki wolą południe, a jeżyki drzemią w dzień. My, sowy, jesteśmy strażnikami nocy.

– A co robimy w nocy? – spytała Polinka, mrugając wielkimi oczkami.

– Obserwujemy gwiazdy, słuchamy ciszy i pilnujemy, żeby księżyc dobrze świecił – odparła Mama Sowa z uśmiechem. – To bardzo ważne zadanie.

Polinka posłuchała. Wstała na małe nóżki i spojrzała w niebo. Zobaczyła, jak jedna mała gwiazdka mruga do niej przyjaźnie. – To twoja gwiazdka – szepnęła Mama Sowa. – Każda sówka ma swoją.

Polinka uśmiechnęła się szeroko. Już nie była smutna. Wiedziała, że choć inne zwierzątka śpią, to ona ma swoje wyjątkowe zadanie. A gdy skończyła patrzeć w niebo, wtuliła się w miękkie piórka mamy i zamknęła oczy.

Nad dębem zapadła cisza. Księżyc cicho kołysał chmury, a gwiazdy nuciły senną melodię. Polinka zasnęła spokojnie, wiedząc, że każdy ma swój czas – nawet małe sówki, które kochają noc.