Bajka o sowie Mądrosławce

— Bajka do czytania —

W wielkim, starym lesie, na najwyższej gałęzi dębu, mieszkała sowa Mądrosławka. Miała wielkie, okrągłe oczy, które świeciły w ciemności jak dwa złote księżyce.

Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za horyzontem, Mądrosławka budziła się i przeciągała swoje miękkie, szare skrzydła. Lubiła patrzeć, jak gwiazdy zapalają się jedna po drugiej, a las powoli zasypia.

Pewnego razu do jej gniazda przyleciał mały zajączek. Był cały roztrzęsiony i nie mógł zasnąć. – Mądrosławko – wyszeptał – boję się ciemności. Nie widzę nic, tylko czarne kropki. – Sowa uśmiechnęła się tajemniczo.

– Chodź – powiedziała. – Pokażę ci, że ciemność to nie jest nic. Ciemność to koc, który otula las, kiedy jest zmęczony. – Zajączek przysiadł na gałęzi obok sowy.

Mądrosławka zamrugała powoli. – Spójrz w górę. Widzisz te małe światełka? To gwiazdy – iskierki z łańcuszka pani Nocy. Kiedy na nie patrzysz, czujesz spokój. – Zajączek spojrzał. Faktycznie, gwiazdy migotały cichutko, jakby śpiewały kołysankę.

– A teraz posłuchaj – szepnęła sowa. – Cisza ma swój dźwięk. To szelest liści, które układają się do snu. To oddech śpiącej ziemi. – Zajączek zamknął oczy i usłyszał wszystko, o czym mówiła sowa. Jego strach rozpłynął się jak mgła nad łąką.

– Mądrosławko, już się nie boję – powiedział zajączek z uśmiechem. – Dziękuję. – Sowa pokiwała głową. – Pamiętaj – rzekła – że zawsze możesz patrzeć w gwiazdy. One strzegą twojego snu. – Zajączek zeskoczył z gałęzi i pobiegł do swojej norki, aby zasnąć spokojnie.

Tej nocy cały las spał cicho. Mądrosławka usiadła wygodnie na swojej gałęzi i patrzyła w gwiazdy. – Dobranoc, małe światełka – szepnęła. – Dobranoc, śpiący świecie. – I wszystkie sowy na świecie wiedzą, że cisza i gwiazdy to najlepsze na dobranoc.