Księżniczka Złota Mgiełka i tajemnica snu

— Bajka do czytania —

W pewnym pałacu, wśród zielonych łąk i kwitnących krzewów róży, mieszkała mała księżniczka o imieniu Złota Mgiełka. Uwielbiała spać – każdego wieczoru kładła się wcześniej niż wszyscy, a rano budziła się późno.

Mama królowa martwiła się, że mała księżniczka przegapi wszystkie zabawy przez swoje długie drzemki. Tymczasem Złota Mgiełka ziewała i wtulała się w poduszkę, bo sen był dla niej najpiękniejszy.

Pewnego dnia do pałacu przyjechały zaproszone dzieci z sąsiedniego zamku. Miały być zawody w skakaniu przez szarfy, puszczanie baniek mydlanych i tańce przy muzyce. Ale Złota Mgiełka akurat spała – głęboko i spokojnie.

Gdy się obudziła, w sali było już cicho. Zobaczyła tylko porozrzucane balony, ślady uciechy i puste talerzyki po ciasteczkach. Zrobiło jej się bardzo smutno – przegapiła całą zabawę.

Wieczorem, gdy księżniczka leżała w łóżku, pojawił się przed nią mały, ciepły duszek. To był Dobry Sen, przyjaciel, który opiekuje się dziećmi. Powiedział: – Nie martw się, mała. Możesz się budzić wcześniej i cieszyć dniem. A potem znów odpocząć.

Następnego dnia Złota Mgiełka postanowiła spróbować. Kiedy zabrzmiała poranna trąbka, otworzyła oczy i pobiegła na śniadanie. Bawiła się w ogrodzie, skakała, tańczyła i śmiała się razem z innymi. Potem, gdy poczuła zmęczenie, wróciła na chwilę do swojego pokoju, by pospać.

Okazało się, że świat jest piękny zarówno, gdy się wstaje, jak i gdy się odpoczywa. Złota Mgiełka zrozumiała, że zabawa i sen nie muszą się kłócić – mogą być przyjaciółmi.

Wieczorem księżniczka wyjrzała przez okno na migoczące gwiazdy. Uśmiechnęła się do nich łagodnie. – Dobranoc, mamo – szepnęła i otulona kołdrą zasnęła spokojnie, cichutko i bez zmartwień.