Bajka o staniu na rękach

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkał lisek Filipek. Filipek uwielbiał skakać, biegać i robić różne figle. Pewnego dnia zobaczył żabkę Zuzię, która stała na dwóch łapkach – do góry nogami! „Jak ty to robisz?” – zapytał zdziwiony. „To łatwe, spróbuj!” – zachichotała Zuzia.

Filipek stanął na przednich łapkach i… bam! Przewrócił się na miękki mech. „Ała!” – pisnął, ale zaraz się uśmiechnął. „Spróbuj jeszcze raz!” – zachęcała Zuzia. Filipek podniósł się i znów uniósł tylną łapkę do góry. Tym razem udało mu się ustać przez sekundę, ale zaraz runął w bok.

Mama lisica, Lisia, podeszła do synka i powiedziała: „Widzę, że próbujesz stanąć na rękach. To wymaga równowagi. Pokażę ci, jak to zrobić.” Delikatnie przytrzymała Filipka za ogon, a on powoli uniósł się do góry. „Trzymaj brzuszek mocno i patrz na swoje łapki” – radziła.

Filipek ćwiczył i ćwiczył. Próbował oprzeć się o pień drzewa, próbował z rozbiegu, próbował nawet zamknąć oczy. Czasem stawał na chwilę, czasem od razu lądował na grzbiecie. Wesoło mu się to podobało, bo za każdym razem było coraz lepiej.

Pod wieczór, gdy słońce schowało się za wzgórzem, Filipek spróbował ostatni raz. Rozstawił przednie łapki szeroko, nabrał powietrza i… stanął idealnie! Stał kilka długich oddechów, a potem delikatnie opuścił się na ziemię. „Udało się!” – zawołał radośnie.

Mama Lisia pogłaskała go po główce. „Jesteś dzielny, mały. Teraz pora na odpoczynek.” Filipek poczuł, że jego łapki są zmęczone. Poszedł do swojej norki, umył ząbki, a mama opowiedziała mu cichą bajkę o gwiazdach, które tańczą na niebie.

Gdy mama przykryła go kocykiem, Filipek zamknął oczy. W głowie kręciły mu się wszystkie próby i triumfy. Pomyślał: „Jutro znów poćwiczę, ale teraz pora spać”. I powoli usnął, a gwiazdy nad lasem mrugały mu dobranoc na pożegnanie.