Stonoga Stefania i jej sto nóżek

— Bajka do czytania —

Pod starym, zielonym kamieniem mieszkała stonoga Stefania. Miała długie, faliste ciało i aż sto małych nóżek. Każda nóżka była inna – jedna wesoła, druga leniwa, a jeszcze inna zawsze się śpieszyła.

Pewnego słonecznego poranka Stefania postanowiła wybrać się na spacer po łące. Wystawiła głowę spod kamienia i zaczęła poruszać swoimi nóżkami. Ale ojej! Jedne nóżki szły w lewo, drugie w prawo, a trzecie w ogóle nie chciały iść. Stefania westchnęła: – Oj, trudno być stonogą z setką nóżek!

Na ścieżce spotkała biedronkę Basię. Basia miała tylko sześć nóżek i bardzo szybko biegała. – Dlaczego masz tyle nóżek? – zapytała zdziwiona. – Bo jestem stonogą – odpowiedziała Stefania. – Każda moja nóżka ma swoje zadanie. Jedna trzyma się ziemi, inna macha na powitanie, a jeszcze inna pomaga mi się zatrzymać. Basia uśmiechnęła się i pobiegła dalej.

Potem Stefania spotkała pszczółkę Polę. Pola latała z kwiatka na kwiatek i miała tylko sześć nóżek. – Jak ty dajesz radę z tyloma nogami? – zaśmiała się pszczoła. – To proste – powiedziała Stefania. – Kiedy idę, wszystkie nóżki pracują razem. Jedne odpoczywają, inne maszerują. To jak taniec! Pola zakręciła się w powietrzu i poleciała do ula.

Stefania szła dalej i nagle usłyszała smutne bzyczenie. To był mały trzmiel Tomek. – Zgubiłem drogę do swojego gniazda – płakał. – Pomóż mi! Stefania spojrzała na swoje nóżki. – Moje nóżki znają każdą ścieżkę – powiedziała. I rzeczywiście, jedna nóżka wskazała kierunek, druga potwierdziła, a trzecia delikatnie poprowadziła trzmiela. Tomek był uratowany.

Wieczorem Stefania wróciła pod kamień. Była zmęczona, ale szczęśliwa. Położyła się na miękkim mchu i zaczęła wyciągać nóżki. Najpierw prawą, potem lewą, potem wszystkie po kolei. – Dobranoc, moje kochane nóżki – szepnęła. – Jutro znów pójdziemy na spacer. I zmrużyła wszystkie swoje oczy.

Gwiazdy na niebie mrugały delikatnie. Wiatr cicho szeleścił w trawie. Stefania czuła, jak każda z jej stu nóżek odpoczywa. Była dumna, że ma ich tak wiele – bo dzięki nim mogła pomóc przyjaciołom i poznawać świat. Sen przyszedł po cichutku, otulając ją ciepłem.

I tak każdego wieczoru stonoga Stefania zasypia spokojnie, wiedząc, że bycie innym to najpiękniejszy dar. A jej nóżki – sto małych przyjaciół – zawsze są przy niej, by tańczyć, biegać i pomagać. Dobranoc, mała stonogo.