Bajka o małym strachu, co się rozpłynął

— Bajka do czytania —

Mały Miś Tuliś mieszkał w przytulnym domku na skraju wielkiego lasu. Każdego wieczoru, gdy mama zapalała nocną lampkę, Tuliś ziewał i szykował się do snu. Ale tej nocy coś było inaczej.

Gdy lampka zgasła, w pokoju zrobiło się ciemno. Na ścianie pojawił się wielki, szary cień. Tuliś spojrzał na niego i jego serduszko zaczęło szybciej bić. – Mamo, boję się! – szepnął cichutko, chowając głowę pod poduszkę.

Mama przyszła i usiadła przy łóżku. – Widzisz ten cień? – zapytała łagodnie. – To tylko cień twojego pluszowego misia, który stoi na półce. Popatrz, jak się kołysze, gdy wiatr za oknem porusza firanką. – Tuliś ostrożnie wyjrzał spod poduszki.

– A ten drugi, długi? – zapytał, wskazując łapką na ciemny pas przy szafie. – To cień twojej ulubionej książeczki o przygodach króliczka. Mama pogłaskała go po głowie. – Cienie są tylko rysunkami ze światła. Nie mają ani rąk, ani nóg, ani zębów.

Tuliś zamknął oczy i pomyślał o cieniach. Nagle zobaczył, że jeden z nich tańczy. – Zobacz, mamo! Ten cień robi fikołki! – zachichotał. – To prawda – powiedziała mama. – Każdy cień ma swoją własną historię. Możesz mu opowiedzieć swoją, zanim zaśniesz.

I tak Tuliś zaczął opowiadać cieniom o swoim dniu. O tym, jak zbierał jagody, jak bawił się z wiewiórką i jak znalazł pod krzakiem błyszczący kamyk. Cienie słuchały cichutko, a on czuł, że jest mu coraz cieplej i raźniej.

– A teraz – powiedziała mama – czas na dobranoc. Śpij, a cienie będą strzec twojego snu. Tuliś otworzył oczy i zobaczył, że cienie już nie są straszne. Były tylko miękkimi, szarymi plamami, które tańczyły na ścianie w rytm jego oddechu.

Zamknął powieki i poczuł, jak sen otula go jak miękki kocyk. Wokół zapanowała cisza, a przez okno wpadł pierwszy promień księżyca. Tuliś uśmiechnął się do siebie – strach zniknął, a w jego miejscu zostało tylko spokojne, ciepłe nic.