Bajka o tankowcu, który woził sny

— Bajka do czytania —

Za siedmioma morzami i siedmioma chmurami pływał sobie wielki, biały tankowiec o imieniu Tytus. Inne tankowce woziły ciężką ropę, ale Tytus miał specjalne zbiorniki – pełne miękkich szumów fal, srebrzystych promyków księżyca i cichych lulanków wiatru. Każdej nocy przybijał do portu, by rozdać swój ładunek dzieciom przed snem.

Pewnego wieczoru, gdy słońce malowało niebo na pomarańczowo, Tytus płynął w stronę małej zatoki. Nagle usłyszał cichutki płacz. To mała, błyszcząca rybka chowała się za koralami. – Dlaczego płaczesz? – zapytał Tytus swoim głębokim, ciepłym głosem. – Boję się ciemności – wyszeptała rybka. – Noc jest taka czarna i długa.

Tytus uśmiechnął się swoją wielką, stalową burtą. – Nie martw się, mam w zbiornikach coś dla ciebie. Otworzył mały zawór i wypuścił odrobinę starlightu – maleńkie, błyszczące iskierki, które otoczyły rybkę jak ciepły kocyk. Rybka przestała płakać, a jej łuski zaczęły lśnić w świetle iskierek.

– Dziękuję, Tytusie! – zawołała radośnie. – A skąd masz tyle starlightu? – Zbieram go każdej nocy, gdy gwiazdy kąpią się w oceanie – odpowiedział tankowiec. – I zawsze dzielę się tym, co mam. To sprawia, że i ja czuję się ciepło w środku.

Rybka odpłynęła szczęśliwa, a Tytus popłynął dalej. Po drodze spotkał jeszcze śpiącą mewę, której podrzucił pod skrzydło trochę szumu fal, żeby jej sen był cichy i lekki. Potem minął latarnię morską, która mrugała przyjaźnie, i Tytus zostawił jej odrobinę księżycowego blasku, by świeciła jeszcze piękniej.

Wreszcie dotarł do portu, gdzie czekały dzieci. Każde z nich dostało małą porcję: szum fal do kołysanki, lulanki wiatru do ucha i iskierki starlightu do snu. Dzieci zamykały oczy i uśmiechały się, a ich oddechy stawały się równe i spokojne.

– Dobranoc, Tytusie – szepnęły mamy i tatusiowie. Tankowiec cicho zawrócił na otwarte morze. Jego zbiorniki były puste, ale serce pełne radości. Wiedział, że jutro znów napełni je nowymi skarbami nocy.

A gdy wszystkie dzieci już spały, Tytus cumował przy księżycowej przystani. Nad nim migotały gwiazdy, a fale śpiewały najcichszą kołysankę. – Dobranoc, mały tankowcu – szumiał wiatr. – Dobranoc, Tytusie. I tak, pełen spokoju, zasnął razem z oceanem.