Bajka o tchórzu Florentku

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie brzozy tańczyły z wiatrem, mieszkał mały tchórz o imieniu Florek. Miał miękkie, szare futerko i wielkie, błyszczące oczy, które zawsze patrzyły z ostrożnością.

Florek bał się wielu rzeczy. Najbardziej przerażały go głośne dźwięki: trzask gałęzi, huk pioruna, a nawet śmiech sójki. Gdy tylko coś zaszeleściło, chował się do swojej norki pod starym dębem.

Pewnego dnia przyjaciel Florentka, wiewiórka Ruda, zaprosiła go na jagody. „Chodź, Florek, znajdziemy najsłodsze!” – powiedziała radośnie. Ale Florek zaniósł się płaczem: „A co, jeśli spotkamy wilka?”.

Ruda westchnęła. „Wilk śpi w swojej jaskini. Ale jeśli się boisz, weźmy ze sobą twoją ulubioną gałązkę – ona ci doda siły.” Florek chwycił gałązkę i ruszył z przyjaciółką. Każdy szelest sprawiał, że jego serce biło szybciej, ale trzymał gałązkę mocno.

Po drodze usłyszeli huk – to stary dąb stracił konar. Florek zamarł. „Uciekajmy!” – pisnął. Ale Ruda powiedziała spokojnie: „To tylko drzewo, które się starzeje. Nic nam nie grozi.” Florek odetchnął i poszli dalej.

Wreszcie dotarli na polanę pełną jagód. Florek zaczął zbierać, gdy nagle zauważył, że gałązka, którą trzymał, puściła pąki. „Patrz, wyrosły na niej liście!” – zawołał zdziwiony. Ruda uśmiechnęła się: „To znak, że nawet w strachu może wyrosnąć coś pięknego.”

Florek poczuł, że jego serce bije spokojniej. Przestał się bać szelestów i trzasków. Zrozumiał, że strach jest jak mały liść – przychodzi i odchodzi, a odwaga to robić swoje, nawet gdy liść drży.

Wieczorem Florek wrócił do norki, zmęczony ale szczęśliwy. Położył gałązkę z liśćmi na poduszce. Przez okno wpadał blask księżyca, a Florek ziewnął. „Dobranoc, lesie. Jutro znów pójdę na jagody” – szepnął i zasnął spokojnie, słysząc tylko ciszę nocy.

Gwiazdy migotały nad dębem, a Florek śnił o jagodach i przygodach bez strachu. Mały tchórz wiedział już, że czasem odwaga to po prostu iść dalej z przyjacielem.