Trolejbus Tolek i przygoda w mieście

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku mieszkał trolejbus o imieniu Tolek. Był niebieski jak niebo, a na dachu miał dwa srebrne wąsy, które iskrzyły w słońcu. Każdego ranka Tolek budził się w swojej zajezdni i bardzo chciał poznać wszystkich pasażerów.

Tolek miał swoją trasę: od placu Zabaw do Starego Dębu. Początkowo trochę się denerwował, bo nie znał zakrętów. Ale już pierwszego dnia spotkał Panią Zosię, która szła z ciężkimi zakupami. – Wsiadaj, Pani Zosiu! – zaświergotał Tolek. I tak od razu zrobiło mu się wesoło.

Potem podjechały trzy małe siostrzyczki: Kasia, Zosia i Marysia. Miały czerwone plecaki i uśmiechy od ucha do ucha. – Tolek, zawieź nas do przedszkola! – poprosiły. Trolejbus otworzył szeroko drzwi, a w środku zapalił ciepłe światełka. Dziewczynki klasnęły w dłonie.

Gdy przejeżdżali obok parku, Tolek dostrzegł małego chłopca, który płakał na ławce. – Co się stało? – zapytał cichutko. Chłopiec, Kuba, zgubił mamusię. Tolek zaproponował, że pomoże go znaleźć. – Wsiadaj, Kubusiu, razem pojedziemy. – I po chwili, dzięki radom pani Zosi, dotarli na pocztę, gdzie czekała mama Kuby.

Wszyscy się ucieszyli. Dziękowali Tolkowi, a on z dumą błyskał swoimi wąsami. – To nic takiego – mruczał – ważne, że jesteśmy razem. – I dodał: – Każdy może komuś pomóc, nawet trolejbus.

Pod koniec dnia Tolek wracał do zajezdni. Na niebie zapalały się pierwsze gwiazdy. Trolejbus czuł się szczęśliwy, bo poznał tylu nowych przyjaciół. Jego silnik z wolna przestawał buczeć, a światła gasły jedno po drugim.

Mama Kuba machała mu na pożegnanie, a siostrzyczki przesyłały całusy. Tolek zamknął drzwi i pomyślał: „Jutro znów będę pomagał”. Potem ziewnął szeroko i zapalił tylko małą lampeczkę nad swoim kierownicą.

Noc otuliła zajezdnię. Tolek stał cichutko, a w jego kabinie migotała jedna iskierka światła – jak gwiazdka, która pilnuje snu. Wszędzie zapadła cisza, tylko z dala dobiegał cichy szum miasta. Dobranoc, Tolk! – szepnął wiatr i trolejbus zasnął spokojnie.