Bajka o wężu, który chciał być wstążką

— Bajka do czytania —

Wąż Witek był bardzo długi i zielony jak wiosenna trawa. Mieszkał pod starym dębem i każdego ranka wyglądał spod liści, by obserwować świat. Pewnego dnia zobaczył dziewczynkę, która miała we włosach piękną, czerwoną wstążkę. Witek westchnął: „Ach, jaka ona ładna! Ja też chcę być wstążką!”.

Witek spróbował owinąć się wokół gałęzi, ale był za gruby. Spróbował zwinąć się w kokardę, ale wyszedł mu tylko wielki supeł. „Nie umiem być wstążką” – zmartwił się Witek i schował pod liśćmi.

Nagle nadleciała sroka Zosia. „Dlaczego się chowasz, Witku?” – zapytała. „Bo chcę być wstążką, a jestem tylko długim wężem” – odpowiedział smutno Witek. Sroka zaśmiała się: „Ale ty jesteś wspaniały! Potrafisz pełzać między kamieniami i zwijać się w kłębek!”.

Witek uniósł głowę. „Naprawdę?” – spytał. „Naprawdę! Zobacz, jak pięknie się mienisz w słońcu!” – powiedziała Zosia. Witek spojrzał na siebie i zobaczył, że jego zielona skóra błyszczy jak szmaragd.

Postanowił więc pokazać, co potrafi. Prześlizgnął się przez dziuplę, potem zwinął w spiralę i cichutko zasyczał: „Sssssss!”. Sroka klasnęła skrzydłami: „Brawo! To dużo ciekawsze niż zwykła wstążka!”.

Witek uśmiechnął się wężowym uśmiechem. Zrozumiał, że nie musi być kimś innym, by być wyjątkowym. Każdy ma swoje talenty i to, co go wyróżnia, jest najpiękniejsze.

Gdy zapadł zmierzch, Witek wpełzł do swojej norki pod dębem. Niebo nad lasem rozjaśniły pierwsze gwiazdy, a wiatr cicho szeleścił w liściach. Witek zwinął się w kłębek, zamknął oczy i pomyślał: „Jestem wężem i to jest w porządku”.

I tak, kołysany szumem drzew, zasnął spokojnie. Dobranoc, mały wężu. Dobranoc, śpij słodko.