Pan Piórko i książeczka dla zajączka

— Bajka do czytania —

Pan Piórko był wydawcą. Mieszkał w małym, przytulnym domku na skraju lasu. Wszędzie wokół piętrzyły się kolorowe książki – duże i małe, cienkie i grube. Każdego dnia do jego drzwi pukały zwierzęta z lasu. Przynosiły swoje opowieści, a Pan Piórko zamieniał je w prawdziwe książki.

Pan Piórko był wydawcą. Mieszkał w małym, przytulnym domku na skraju lasu. Wszędzie wokół piętrzyły się kolorowe książki – duże i małe, cienkie i grube. Każdego dnia do jego drzwi pukały zwierzęta z lasu. Przynosiły swoje opowieści, a Pan Piórko zamieniał je w prawdziwe książki.

Pewnego dnia przyszedł mały zajączek o imieniu Tuptuś. Trzymał w łapkach duży, zielony liść. Na liściu narysowana była historia o marchewce, która rosła w ogrodzie i patrzyła w gwiazdy. „Panie Piórko” – powiedział cicho zajączek – „chcę podzielić się swoją bajką o marchewce i gwiazdach. Myślę, że innym zwierzątkom też się spodoba”.

Pan Piórko uśmiechnął się ciepło do małego zajączka. Wziął liść i obejrzał go uważnie. Rysunki były proste, ale pełne uczuć. „To piękna historia” – powiedział wydawca. „Pomogę ci zrobić z niej prawdziwą książeczkę. Będzie miała twardą okładkę i miękkie strony”.

Wydawca pokazał zajączkowi, jak składa się kartki w małe składki. Potem razem dodali obrazki – Pan Piórko namalował farbami, a Tuptuś dorysował swoje marchewki. Na każdej stronie pojawiła się marchewka i gwiazdy. Zajączek skakał z radości po całym pokoju.

Kiedy książeczka była gotowa, miała dziesięć stron i pachniała farbą drukarską. Pan Piórko zapytał: „Komu chcesz ją podarować?” Zajączek pomyślał chwilę, patrząc w sufit. „Małym zwierzątkom, które wieczorem nie mogą zasnąć” – powiedział. „Ta historia jest spokojna i ciepła”.

I tak książeczka trafiła do leśnej biblioteki, którą prowadziła stara sowa. Każdego wieczoru zwierzątka przychodziły i słuchały opowieści o marchewce patrzącej w gwiazdy. Historyjka pomagała im się wyciszyć i zasnąć. Rodzice dziękowali zajączkowi za wspaniały prezent.

Tego wieczoru, gdy księżyc świecił wysoko nad lasem, zajączek wrócił do swojej nory. Wziął swoją książeczkę i przytulił ją mocno do siebie. Zamknął oczy, a przez okno widać było gwiazdy, które cicho mrugały nad lasem. „Dobranoc, panie Piórko” – szepnął Tuptuś. I po chwili zasnął spokojnym, głębokim snem.