Zimowa przygoda małej wiewiórki

— Bajka do czytania —

Rudzik, mała wiewiórka o rudym futerku i puszystym ogonie, skakał po gałęziach starego dębu. Każdego dnia zbierał orzechy laskowe i żołędzie, bo wiedział, że zima zbliża się wielkimi krokami. Liście szeleściły pod łapkami, a w powietrzu czuć było pierwszy mróz.

Pewnego ranka, gdy Rudzik wyjrzał z dziupli, zobaczył, że cały las przykryła biała pierzyna śniegu. Zeskoczył na ziemię i pobiegł do swojej kryjówki z orzechami, ale niestety – śnieg zasypał wejście, a on nie mógł znaleźć zapasów. Usiadł zmartwiony na śniegu, a z jego oczu spłynęły dwie małe łezki.

Nagle usłyszał ciche pohukiwanie. To była stara sowa Mądra, która siedziała na gałęzi nad nim. "Dlaczego płaczesz, mały przyjacielu?" – zapytała. Rudzik opowiedział o swoich zagubionych orzechach. Sowa uśmiechnęła się łagodnie: "W lesie każdy ma coś do zaoferowania, a zimą to przyjaciele są najlepszym skarbem".

Rudzik podniósł głowę i rozejrzał się. Postanowił pójść do jeża Kolczatka, który przygotowywał gniazdo na zimę. Rudzik pomógł mu nosić suche liście i mech. Kolczatek podziękował i dał mu garść suszonych jagód, które schował w swoim legowisku.

Potem wiewiórka spotkała zająca Szaraczka, który szukał marchewek pod śniegiem. Rudzik swoimi szybkimi łapkami odgarnął śnieg i pomógł znaleźć smakołyki. Szarak uśmiechnął się i podzielił się z nim kilkoma orzechami, które znalazł wcześniej.

Gdy zapadł wieczór, Rudzik wrócił do swojej dziupli z pełnym brzuszkiem i workiem orzechów od nowych przyjaciół. Usiadł na progu i spojrzał w niebo, gdzie rozbłysły pierwsze gwiazdy. Pomyślał, że choć zima jest mroźna, w lesie nikomu nie brakuje ciepła, jeśli ma się przyjaciół.

Tej nocy wiatr śpiewał cicho między gałęziami, a śnieg skrzypiał pod łapkami leśnych zwierząt. Rudzik wtulił się w mięciutki mech w swojej dziupli i zamknął oczy. Czuł, jak po jego futerku rozchodzi się przyjemne ciepło od myśli o dzisiejszym dniu.

Dobranoc, Rudziku – szepnął wiatr wpadający przez szparę. Gwiazdy nad lasem zamrugały przyjaźnie, a mała wiewiórka zasnęła spokojnie, wiedząc, że zima może być piękna, gdy wokół są prawdziwi przyjaciele.