Złotka i halloweenowa noc

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie każdej jesieni liście tańczyły na wietrze, zbliżał się wieczór pełen tajemnic i radości – Halloween. Mała dynia o imieniu Złotka bardzo się denerwowała, bo nie wiedziała, czy ktoś ją wybierze do stworzenia najpiękniejszego lampionu na całej ulicy.

Złotka rosła na polu dyniowym obok innych dyni. Wszystkie były piękne i pomarańczowe, ale Złotka miała w sobie coś wyjątkowego – mały, krzywy ogonek, który nadawał jej uroku. Mimo to martwiła się, że nikt nie zwróci na nią uwagi.

Nadszedł dzień przed Halloween. Na pole dyniowe przyjechała rodzina z małą dziewczynką o imieniu Hania. Hania biegała między dyniami, oglądając każdą z nich. Nagle zatrzymała się przy Złotce. „Mamo, ta dynia ma najsłodszy uśmiech!” – zawołała, wskazując na krzywy ogonek. Złotka poczuła, jak radość rozlewa się po jej ziarenkach.

Hania zabrała Złotkę do domu. W kuchni, razem z mamą, zaczęły przygotowywać dynię na lampion. Nie było w tym nic strasznego – Hania delikatnie wycięła oczy, nos i usta, a Złotka wcale nie czuła bólu. Wręcz przeciwnie, gdy w środku zapłonęła świeczka, Złotka poczuła się szczęśliwsza niż kiedykolwiek.

Wieczorem Hania postawiła Złotkę na werandzie. Złotka świeciła pięknym, ciepłym światłem. Inne dynie z sąsiedztwa też były ozdobione – niektóre miały groźne miny, ale Złotka uśmiechała się szeroko. Dzieci przechodzące obok mówiły: „O, jaka wesoła dynia!” i uśmiechały się do niej.

Złotka zrozumiała, że Halloween to nie czas na strach, ale na wspólną zabawę. Zobaczyła, jak Hania i jej przyjaciele zbierają cukierki, śmiejąc się i opowiadając sobie historie. Żaden duch ani czarownica nie byli straszni, bo wszyscy byli przebrani i po prostu się bawili.

Późnym wieczorem, gdy już wszyscy wrócili do domów, Hania zdmuchnęła świeczkę i zabrała Złotkę do swojego pokoju. Postawiła ją na parapecie, obok pluszowego misia. „Dziękuję, Złotko, że byłaś ze mną tej nocy” – szepnęła dziewczynka, po czym zasnęła spokojnie.

Złotka, choć była tylko dynią, poczuła, że znalazła prawdziwą przyjaciółkę. Od tej pory każdej jesieni, gdy nadchodzi Halloween, Złotka uśmiecha się z parapetu, przypominając wszystkim, że nawet w tajemniczą noc najważniejsza jest dobroć i radość bycia razem.