Dwunastu braci z kalendarzowego lasu

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkała Zosia. Pewnego razu, gdy za oknem szalała śnieżyca, dziewczynka wyjrzała i zobaczyła, że śnieg układa się w tajemnicze ślady. Zaciekawiona ubrała ciepłą kurtkę i ruszyła śladami w głąb lasu. Nie wiedziała jeszcze, że czeka ją niezwykłe spotkanie.

Ślady zaprowadziły Zosię na polanę, gdzie stała stara, drewniana chata. Z komina unosił się dym, a w oknach paliły się świece. Zosia zapukała nieśmiało. Drzwi otworzył siwy staruszek o dobrych oczach. – Witaj, Zosiu – powiedział. – Czekaliśmy na ciebie. Wejdź, proszę.

W środku przy długim stole siedziało dwunastu braci. Każdy wyglądał inaczej: jeden miał na głowie koronę z przebiśniegów, drugi trzymał kosz pełen truskawek, trzeci miał płaszcz z liści klonu. – Jesteśmy miesiącami – wyjaśnił najstarszy, Styczeń. – Każdy z nas przynosi coś dobrego.

Zosia usiadła obok Marcza, który pachniał wiosną. – Lubię budzić kwiaty i śpiewać z ptakami – powiedział. Dalej siedział Czerwiec z bukietem róż, a za nim Lipiec z koszem malin. – Latem wszystko jest słodkie i ciepłe – uśmiechnął się. Zosia poczuła, jak serce rośnie jej z radości.

Wrzesień pokazał jej kolorowe liście i złociste grzyby. Październik przyniósł dynię i kasztany, a Listopad otulił się szarym szalem i opowiadał o deszczu, który poi ziemię. – Każdy z nas jest ważny – powiedział Grudzień, który przyniósł zapach pierników. – Bez jednego nie byłoby następnego.

Zosia zrozumiała, że każdy miesiąc ma swój dar. Styczeń daje śnieg do lepienia bałwana, Luty – walentynkowe serduszka, Marzec – pierwsze bazie, Kwiecień – deszcz, Maj – kwiaty. Czerwiec, Lipiec, Sierpień – czas zabaw i słońca. Wrzesień, Październik, Listopad – czas zbiorów i przytulania. Grudzień – czas prezentów.

– Dziękuję wam, bracia – powiedziała Zosia. – Nauczyliście mnie, że każda pora roku jest piękna. Nawet gdy pada deszcz, ziemia się cieszy. Nawet gdy jest zimno, można się przytulić. Bracia uśmiechnęli się i każdy podarował jej mały upominek: kwiat, listek, gwiazdkę.

Zosia obiecała, że będzie uważnie patrzeć na zmiany w przyrodzie i cieszyć się każdym miesiącem. Gdy wróciła do domu, mama zapytała, gdzie była. – U dwunastu braci – odpowiedziała Zosia z tajemniczym uśmiechem. I od tej pory każdego ranka witała nowy dzień z wdzięcznością.