Trzy Świnki i Tajemnicze Nasionko

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym, zielonym zagajniku mieszkały trzy małe świnki: Róża, Karmel i Łatka. Każda z nich miała swój domek – Róża domek ze słomy, Karmel z patyków, a Łatka z cegieł. Ale w lesie pojawił się wilk, który bardzo chciał sprawdzić, czy świnki są odważne i dobre.

Pewnego dnia wilk przyszedł do domku Róży. Zapukał i powiedział: „Mała świnko, otwórz drzwi! Mam dla ciebie tajemnicze nasionko. Jeśli je posadzisz i podlejesz, wyrośnie z niego coś wspaniałego. Ale musisz się nim podzielić z innymi”. Róża przestraszyła się i nie otworzyła. Wilk westchnął i poszedł dalej.

Potem wilk zapukał do domku Karmela. „Karmelu, otwórz! Mam dla ciebie ziarenko prawdziwej przyjaźni. Pielęgnuj je, a zobaczysz, jak pięknie zakwitnie”. Karmel schował się za zasłoną i powiedział: „Nie, nie, wilku, nie otworzę!”. Wilk spuścił uszy i odszedł.

Wreszcie wilk stanął przed domkiem Łatki. Łatka, choć była najmniejsza, miała największe serce. Otworzyła drzwi i zaprosiła wilka do środka. Wilk wręczył jej małe, brązowe nasionko i powiedział: „Posadź je w ziemi, podlewaj i czekaj. Kiedy wyrośnie, będzie twoim najpiękniejszym skarbem, ale tylko jeśli podzielisz się nim z siostrami”.

Łatka zrobiła, jak prosił wilk. Posadziła nasionko w doniczce, postawiła na parapecie i codziennie podlewała je kropelkami wody. Po kilku dniach z ziemi wyrosła malutka roślinka, a potem – wielki, złoty kwiat, który pachniał miodem i świeżym powietrzem. Łatka poczuła ogromną radość.

Następnego dnia Łatka zaprosiła Różę i Karmela do swojego domku. Pokazała im złoty kwiat i powiedziała: „Wilk dał mi nasionko, a ja je wyhodowałam. Patrzcie, jakie piękne! Ale to nie tylko mój skarb – chcę, żeby każda z was dostała jeden płatek na szczęście”. Każda siostra wzięła płatek, który pachniał przyjaźnią.

Róża i Karmel zrozumiały, że nie trzeba bać się wilka, bo czasem ktoś obcy może przynieść coś dobrego. Od tego dnia trzy świnki zaczęły razem sadzić kwiaty w ogródku, a wilk często przychodził, by pomagać im podlewać i opowiadać bajki. W lesie zapanował spokój i harmonia.

Wieczorem, gdy gwiazdy na niebie zaczęły mrugać, każda świnka położyła się w swoim łóżeczku. Łatka zamknęła oczy i pomyślała: „Największym skarbem jest przyjaźń i dzielenie się”. I tak, otulona ciepłym snem, zapadła w najsłodszy sen, a księżyc świecił nad całym zagajnikiem.