Bajka o 7 koźlątkach

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkała koza ze swoimi siedmioma koźlątkami. Każde z nich miało inny kolor sierści: białe, szare, brązowe, czarne, łaciate, rude i rudobiałe. Wszystkie były bardzo kochane i szczęśliwe, a mama zawsze uczyła je, co jest dobre, a co złe.

Pewnego dnia mama koza musiała iść na łąkę po świeżą trawę. Przed wyjściem zgromadziła wszystkie koźlątka wokół siebie i powiedziała: – Moje kochane, pamiętajcie, żeby nie otwierać drzwi nikomu obcemu. Nawet jeśli ktoś będzie udawał mnie, spójrzcie przez okno i sprawdźcie, czy to na pewno ja.

Koźlątka obiecały, że będą ostrożne. Mama zamknęła drzwi na klucz i odeszła. Wkrótce po jej wyjściu ktoś zapukał do drzwi. – Puk, puk! Otwórzcie, to ja, wasza mama! – zawołał chrapliwy głos. Najmniejsze koźlątko podbiegło do okna i zobaczyło rudego lisa z chytrym uśmiechem.

– To lis, nie mama! – zawołało biało-czarne koźlątko. – Mama ma miękki głos, a ten jest szorstki. Lis usłyszał, że został zdemaskowany, i odszedł zły, ale nie poddał się. Postanowił zmienić strategię. Poszedł do pszczelarza, pożyczył od niego trochę miodu i posmarował nim swoje gardło, by głos stał się słodszy.

Po chwili wrócił i zapukał znowu, tym razem melodyjnym głosem: – Koźlątka, otwórzcie, to wasza kochana mama! Łaciate koźlątko wyjrzało przez szparę i krzyknęło: – Macie nogi – widać rude futro! Lis zaklął pod nosem i odbiegł w las, ale wpadł na pomysł, by schować ogon za krzak.

Tymczasem do drzwi zapukał ktoś zupełnie inny. Był to mały zajączek, który zgubił drogę i płakał. – Proszę, pomóżcie mi, jestem sam i się boję – szlochał. Koźlątka spojrzały na siebie. – Mama mówiła, żeby nie otwierać obcym, ale on jest mały i smutny – powiedziało rude koźlątko.

Wtedy najmądrzejsze, szare koźlątko, zaproponowało: – Nie otworzymy drzwi, ale możemy przez okno zapytać, skąd jest i kogo szuka. Zajączek odpowiedział, że mieszka w lesie za strumieniem. Koźlątka znały to miejsce. Dogadały się, że jedno z nich pójdzie po mamę kozę, a reszta będzie czuwać nad zajączkiem z okna.

Wkrótce wróciła mama koza. Wysłuchała całej historii, pogłaskała zajączka i zaprowadziła go do jego norki. Wieczorem powiedziała do dzieci: – Jesteście mądre i dobre. Ważne, żeby być ostrożnym, ale też nie bać się pomagać tym, którzy naprawdę potrzebują pomocy. Koźlątka uśmiechnęły się i zasnęły spokojnie, wiedząc, że postąpiły słusznie.

Od tamtego dnia w domku na skraju lasu zapanowała zasada: nigdy nie otwierać drzwi bez sprawdzenia, ale zawsze słuchać swojego serca, gdy ktoś jest w potrzebie. A lis nauczył się, że oszustwo nie popłaca, i od tamtej pory żył w zgodzie ze wszystkimi zwierzętami w lesie.