Zahi i perłowa gwiazda

— Bajka do czytania —

Mały fenek Zahi mieszkał z rodziną w norce wykopanej w złocistym piasku pustyni Abu Zabi. Każdego wieczoru siadał na wydmie i patrzył w stronę miasta, które mieniło się światłami jak tysiąc gwiazd. „Mamo, dlaczego nie mieszkamy tam, gdzie jest tak jasno?” – pytał. Mama uśmiechała się i mówiła: „Nasz dom jest tu, a tamte światła to tylko migotanie. Ale jeśli chcesz, możesz kiedyś poznać ich tajemnicę.”

Pewnego ranka Zahi postanowił wyruszyć w stronę miasta. Szedł przez ciepły piasek, a wiatr muskał jego wielkie uszy. Po drodze spotkał starą żółwicę morską, która wygrzewała się na plaży. Żółwica miała na skorupie rysunek przypominający perłę. „Dokąd tak spieszysz, mały fenku?” – zapytała. „Chcę zobaczyć miasto! Słyszałem, że ma wieże sięgające nieba” – odpowiedział Zahi.

Żółwica uśmiechnęła się powoli. „Widzisz te srebrne wieże? Zbudowano je z piasku i marzeń. Ale prawdziwe skarby Abu Zabi nie błyszczą w słońcu. Są ukryte w muszlach, w cieniu palm i w uśmiechach ludzi.” Zahi zaciekawił się. „Gdzie mogę znaleźć taki skarb?” – zapytał. „Pokażę ci, jeśli obiecasz, że nie zapomnisz drogi powrotnej” – rzekła żółwica.

Popłynęli na małej łódce w stronę rafy koralowej. Woda była tak przejrzysta, że Zahi widział muszle na dnie. Nagle żółwica zanurkowała i wynurzyła się z perłą lśniącą jak księżyc. „To perłowa gwiazda – mówiła – ale pamiętaj, że jej blask gaśnie, gdy oddalisz się od domu.” Zahi wziął perłę do łapki i poczuł, jak bije od niej ciepło. Była piękna, ale… trochę smutna.

Wrócili na plażę, a Zahi spojrzał w stronę swojej norki. Zobaczył mamę stojącą na wydmie i machającą mu. Perła nagle zajaśniała jaśniej niż wszystkie światła miasta. „Ona świeci, bo jesteś blisko tych, których kochasz” – szepnęła żółwica. Zahi zrozumiał: największy skarb to nie błyszczący kamień, ale miłość rodziny i przyjaciół.

Pobiegł do mamy, a perła oświetlała mu drogę. Gdy dotarł do norki, mama przytuliła go mocno. „Widziałeś coś ciekawego?” – zapytała. „Tak, mamo. Znalazłem perłę, ale prawdziwym skarbem jesteś ty i nasz dom” – odpowiedział Zahi. Mama uśmiechnęła się i położyła perłę na piasku, gdzie zaczęła świecić jak mała lampka.

Noc zapadła nad pustynią. Zahi leżał w norce, a przez otwór widział prawdziwe gwiazdy. Perła obok niego gasła powoli, jakby zasypiała. „Dobranoc, perłowa gwiazdo” – szepnął. Zamknął oczy, a wiatr kołysał go cichutko. W oddali słychać było tylko szum morza i śpiew piasku. Zahi zasnął spokojnie, wiedząc, że najpiękniejsze skarby są tuż obok.

Kolejnego ranka wstało słońce, a perła zniknęła. Zahi nie był smutny – wiedział, że wróci do niego, gdy znów będzie potrzebował bliskości. Na wydmie pojawiły się ślady małych łapek – to znak, że Zahi wyruszył na kolejną przygodę, ale zawsze wracał do domu.