Nocna przygoda z Aniołem Stróżem

— Bajka do czytania —

Pewnej jesiennej nocy, gdy na dworze wiatr hulał między drzewami, a suche liście tańczyły na ulicy, mały Jasio leżał w swoim łóżeczku i przewracał się z boku na bok. W pokoju było ciemno, tylko przez okno wpadało blade światło latarni, które rysowało dziwne cienie na suficie. Jasio przykrył się kołdrą po same uszy i zamknął oczy, ale sen nie chciał przyjść. Myślał o tym, co może kryć się w ciemności.

Nagle w kącie pokoju, tuż przy szafie, pojawiło się delikatne, złociste światełko. Zaczęło rosnąć i wkrótce wypełniło cały pokój ciepłym blaskiem. Ze światła wyłoniła się malutka postać – to był Anioł Stróż Jasia! Miał skrzydła jak z mgiełki, które migotały srebrem, i jasną szatę, która falowała jak woda. Uśmiechał się promiennie. – Nie bój się, Jasiu – powiedział cichutko, jak szum wiatru. – Jestem przy tobie każdej nocy, nawet gdy mnie nie widzisz.

Aniołek nazywał się Promyczek i bardzo lubił swoją pracę. – Chcesz zobaczyć coś naprawdę pięknego? – zapytał. Jasio skinął głową, a w jego oczach zapaliły się iskierki ciekawości. Promyczek chwycił go za rękę i nagle unieśli się nad łóżko, a potem przez zamknięte okno, prosto w nocne niebo. Jasio poczuł, jakby był z waty – lekki i bezpieczny.

Nad dachami domów rozciągało się morze gwiazd. Było ich tysiące, a każda migotała inaczej. Promyczek pokazywał Jasiowi różne gwiazdozbiory. – Widzisz tego wielkiego misia? To Wielka Niedźwiedzica. A tam, obok, maleńka gwiazdka to Twoja gwiazdka, która świeci tylko dla Ciebie, gdy jesteś odważny. – Naprawdę? – zapytał Jasio. – Tak, i ona zawsze będzie ci przypominać, że nie jesteś sam.

Jasio patrzył zachwycony. W dole domy i ulice wyglądały jak zabawki. Promyczek opowiadał mu o innych dzieciach, które też miały swoich aniołów. – Każdy ma swojego anioła stróża – mówił. – Nawet gdy rodzice idą spać, my czuwamy. Możesz zawsze do mnie mówić, a ja usłyszę. Jasio poczuł, jak ogarnia go spokój.

Nagle powiał chłodniejszy wietrzyk. – Czas wracać – powiedział Promyczek. Delikatnie znieśli się z powrotem do pokoju, przelatując przez okno. Promyczek otulił Jasia kołderką, poprawił poduszkę i zaśpiewał cichą kołysankę o gwiazdach i księżycu. Jasiowi zaczęły kleić się oczy, a ziewanie rozciągnęło buzię.

W pokoju zapanowała błoga cisza. Promyczek usiadł na parapecie i uśmiechnął się do śpiącego Jasia. Na niebie migotały gwiazdy, a księżyc świecił srebrzyście przez okno. Jasio spał już głęboko, oddychając równo, a w jego sercu mieszkało ciepło. Wiedział, że jego Anioł Stróż jest tu zawsze, nawet w najciemniejszą noc.