Bajka o zaczarowanych kafelkach

— Bajka do czytania —

Zosia miała pięć lat i najbardziej na świecie lubiła mały, srebrny tablet, który dostała od rodziców. A w tablecie – kolorowe kafelki, które po dotknięciu zamieniały się w śpiewające ptaki, wirujące gwiazdy albo mówiące warzywa. Kiedy Zosia dotykała jednego kafelka, ten otwierał się jak drzwi do innego świata. Mama i tata mówili: „Zosiu, czasem trzeba zamknąć drzwi i pobiegać po trawie”. Ale Zosia nie rozumiała – przecież w kafelkach było tak wesoło!

Pewnego dnia, gdy słońce świeciło na podwórku, Zosia znów usiadła z tabletem. Stuk, stuk – kafelek z żółtą żabką zaprosił ją do liczenia muszek. Stuk, stuk – niebieski kafelek pokazał, jak składać muzykę z kropelek deszczu. Minęła godzina, a Zosia ani razu nie podniosła głowy. Wtedy jej palec zatrzymał się na kafelku, który miał dziwny, tęczowy brzeg. Nie było na nim obrazka, tylko delikatne, ciepłe światło.

Zosia dotknęła go i nagle… tablecik zamknął się z cichutkim „pstryk”, a pokój zrobił się jaśniejszy. Na jej kolanach nie było już tabletu, tylko srebrny pyłek, który wirował w powietrzu. Z pyłku wyłoniła się mała, przezroczysta postać – to była Kafelka, duszek zaczarowanych kafelków. „Witaj, Zosiu” – powiedziała Kafelka cichutko jak szept wiatru. „Jestem strażniczką magicznych okienek. Każdy kafelek to okno do zabawy, ale okna też muszą odpoczywać, by nie pękły ze zmęczenia”.

Zosia westchnęła. „Ale ja tak lubię te okienka, Kafelko!”. Kafelka uśmiechnęła się i dotknęła jej dłoni. „Chodź, pokażę ci coś piękniejszego”. Nagle Zosia poczuła, że unosi się nad podłogą. Przez okno zobaczyła ptaki na gałęzi – one też śpiewały, ale żywym, prawdziwym głosem. Na dworze wiatr poruszał liśćmi, a one szeleściły jak melodia z kafelka. „Widzisz?” – szepnęła Kafelka. „Prawdziwy świat też jest magiczny. A twoje okienka w tablecie są po to, byś uczyła się i bawiła, ale potem musisz je zamykać, by nabrały sił na kolejny dzień”.

Zosia zrozumiała. Przytuliła Kafelkę, która znów zamieniła się w srebrny pył. Tablecik pojawił się na poduszce – cichuteńki i spokojny. Dziewczynka odłożyła go na półkę i wybiegła na podwórko. Biegała po trawie, zbierała kamyki i słuchała śpiewu ptaków. A kiedy wieczorem wróciła do pokoju, tablecik był gotowy: żółta żabka czekała z liczeniem, niebieski kafelek grał cichą kołysankę.

Mama pogłaskała Zosię po głowie i powiedziała: „Dobrze, że pamiętasz, że zabawy w okienkach są fajne, ale jeszcze fajniej jest biegać po trawie i patrzeć na gwiazdy”. Zosia przytuliła mamę i spojrzała przez okno. Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdki. Były małe i migotały jak zapalone kafelki – tylko dużo, dużo wyżej.

Kafelka pojawiła się jeszcze na chwilę we śnie Zosi. Tańczyła wśród gwiazd i szeptała: „Pamiętaj, by co wieczór zamykać okienka. Wtedy tablet odpocznie, a ty będziesz miała siłę na nowe przygody”. Zosia uśmiechnęła się przez sen. W pokoju zapanowała cisza, a srebrny pyłek powoli opadł na poduszkę, układając się w mały, migoczący wzór.

Dobranoc, Zosiu. Dobranoc, kafelki. Niech wszystkie okienka odpoczywają, a ty śpij smacznie pod kołderką z gwiazd.