Lisek, który powiedział „nie”

— Bajka do czytania —

W lesie Zielonym, gdzie sosny pachniały żywicą, a jagody rosły gęsto, mieszkał mały Lisek o miękkim, rudym futerku i wielkich, ciekawskich oczach. Lisek uwielbiał bawić się z przyjaciółmi: Wiewiórką, Sarenką i Jeżykiem. Ale czasem zdarzało się coś, co spędzało mu sen z powiek – gdy przyjaciele chcieli, żeby robił rzeczy, na które nie miał ochoty.

Pewnego słonecznego dnia Wiewiórka zaproponowała: – Lisek, chodźmy skakać z Wysokiego Kamienia! Wszyscy już to robili, tylko ty się boisz. Lisek spojrzał na kamień – był taki stromy, a nogi liska same się trzęsły. – Ja… chyba nie chcę – szepnął, ale przyjaciele zaczęli go namawiać. – No chodź, to nic trudnego! Wiewiórka skakała z zapałem, a Sarenka dodała: – Będzie fajnie, nie bądź taki! Lisek poczuł, że robi mu się smutno i trochę niedobrze.

– Dobrze, spróbuję – powiedział cichutko, choć w brzuchu czuł gęsią skórkę. Wspinaczka na kamień była ciężka, a gdy stanął na szczycie, serce biło mu jak oszalałe. Skok był krótki, ale Lądowanie na ziemi sprawiło, że zabolała go łapka. – Brawo! – krzyknęli przyjaciele, ale Lisek nie czuł radości – tylko żal i strach, że znowu będą go namawiać.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły migotać, Lisek poszedł do starej Sowy, która mieszkała w dziupli stuletniego dębu. – Sowo, dlaczego tak trudno powiedzieć „nie”? – zapytał ze smutkiem. Sowa mrugnęła mądrym okiem i odrzekła: – Mówienie „nie” wcale nie jest trudne, gdy nauczysz się go wypowiadać z uśmiechem. Możesz powiedzieć: „Nie, dziękuję, wołę zrobić coś innego”. To nie znaczy, że jesteś gorszy – to znaczy, że dbasz o siebie.

Następnego dnia przyjaciele znów chcieli skakać z kamienia. Lisek wziął głęboki oddech, wyprostował plecy i powiedział: – Nie, dziękuję. Nie chcę skakać, bo boję się, że znowu zrobię sobie krzywdę. Ale możemy pobawić się w chowanego wśród paproci – kto znajdzie najpiękniejszy liść? Wiewiórka zdziwiła się, Sarenka spojrzała z zaskoczeniem, a Jeżyk wzruszył ramionami. – No dobra, chodźmy w chowanego! – zawołał wesoło.

I tak Lisek odkrył, że kiedy mówi „nie” z szacunkiem, przyjaciele nie znikają – wręcz przeciwnie, jeszcze lepiej się rozumieją. Od tego dnia, gdy czuł, że coś jest nie tak, spokojnie mówił: „Nie mam ochoty, ale proponuję…”. A inni często zgadzali się na jego pomysły, bo widzieli, że Lisek jest szczery i odważny.

Gdy nastał wieczór, a niebo zrobiło się granatowe, Lisek usiadł przed swoją norką. Patrzył na pierwszą gwiazdkę i myślał o tym, jak dobrze jest czuć swoją siłę bez ranienia innych. Wokół panował spokój, tylko świerszcze grały cichą kołysankę. Lisek ziewnął, położył głowę na łapkach i szepnął: – Dobranoc, gwiazdy. Dziękuję, że nauczyłyście mnie mówić „nie”. I zasnął głębokim, spokojnym snem.