Bajka o kangurku, który szukał swojego cienia

— Bajka do czytania —

Mały kangurek Kiki obudził się pewnego ranka i od razu zauważył, że coś jest nie tak. Jego cień zniknął! Kiki rozejrzał się dookoła – na piasku, na trawie, nawet pod eukaliptusem – ale nigdzie nie było cienia. „Gdzie się podziałeś?” – zapytał szeptem. Cień milczał, więc Kiki postanowił go poszukać. Wskoczył na swoje silne nogi i skoczył przed siebie, w stronę czerwonej pustyni.

Pierwszym spotkaniem był starszy kangur o imieniu Bongo. Bongo siedział pod drzewem i żuł trawę. „Dzień dobry, panie Bongo! Czy widział pan mój cień?” – zapytał Kiki. Bongo zmrużył oczy i powiedział: „Twój cień? A czy ty na pewno patrzyłeś pod siebie?” Kiki spojrzał w dół, ale zobaczył tylko suchą ziemię. „Nie ma go!” – zawołał. Bongo westchnął i wskazał łapą w stronę gór. „Może twój cień poszedł na wycieczkę w góry. Tam jest chłodniej.” Kiki podziękował i pogalopował dalej.

Po drodze Kiki spotkał koalę o imieniu Kora, która spała na gałęzi. „Koro, Koro, obudź się! Czy widziałaś mój cień?” – zawołał Kiki. Kora leniwie otworzyła jedno oko. „Cień? A czemu miałby uciekać? Może po prostu schował się przed słońcem. Poszukaj w cieniu eukaliptusa.” Kiki podszedł do drzewa, ale znalazł tylko małego mrówkojada. „Nie ma tu twojego cienia” – powiedział mrówkojad i zniknął w norze.

Kiki skoczył dalej, aż dotarł do wielkiego, czerwonego głazu zwanego Uluru. Na jego szczycie stał ptak Emu o imieniu Edek. „Edek! Czy widziałeś mój cień?” – krzyknął Kiki. Edek przechylił głowę i powiedział: „Twój cień? A czy ty w ogóle wiesz, jak wygląda?” Kiki zastanowił się. „Jest szary, długi i zawsze za mną chodzi.” Edek zaśmiał się cicho. „To może on chodzi za tobą, a ty go nie widzisz, bo patrzysz za daleko?”

Kiki usiadł na piasku i pomyślał. „Może Edek ma rację. Może mój cień jest tu, tylko ja go nie zauważam.” Zamknął oczy i poczuł ciepło słońca na futerku. Kiedy otworzył oczy, zobaczył, że słońce jest już wysoko, a na piasku obok niego leży długi, szary cień. To był jego cień! „Wróciłeś!” – ucieszył się Kiki. Cień nie odpowiedział, ale Kiki wiedział, że jest tam, gdzie powinien.

Kiki wrócił do domu, a po drodze spotkał Bongo, Korę i Edka. „Znalazłem swój cień” – powiedział dumnie. „Był ze mną cały czas, tylko ja go nie widziałem, bo patrzyłem w dal.” Wszyscy się uśmiechnęli. „Czasem to, czego szukamy, jest tuż obok nas” – powiedział Bongo. Kiki kiwnął głową i skoczył w stronę swojego legowiska.

Wieczorem, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Kiki położył się na miękkiej trawie. Jego cień leżał obok, spokojny i cichy. „Dobranoc, cieniu” – szepnął Kiki. I zasnął, słysząc tylko szum wiatru i śpiew świerszczy. Nad australijską pustynią zapadła cisza, a gwiazdy mrugały przyjaźnie.