Leśny bal karnawałowy Kicusia

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkał zajączek Kicuś. Był to bardzo wesoły króliczek, ale też trochę nieśmiały. Pewnego dnia do wszystkich zwierząt dotarła nowina – w Wielkiej Polanie odbędzie się wielki bal karnawałowy! Będzie muzyka, tańce i mnóstwo smakołyków. Kicuś bardzo chciał pójść, ale martwił się, bo nie miał żadnego stroju karnawałowego.

– Jak ja pójdę na bal bez przebrania? – westchnął Kicuś, patrząc na swoją szarą sierść. – Wszyscy będą mieli piękne maski i kolorowe suknie, a ja będę wyglądał zwyczajnie. Przyszedł do niego miły miś Borys, a za nim wiewiórka Ruda. – Nie martw się, Kiciusiu – powiedział Borys, poklepując go po ramieniu. – Strojów nie trzeba kupować w sklepie! Możemy zrobić je sami z tego, co znajdziemy w lesie. Ruda z uśmiechem podała mu koszyk pełen suchych liści, szyszek i polnych kwiatów.

– Prawda! – zawołała Ruda. – Zobacz, jakie mamy piękne rzeczy. Z żółtych liści zrobimy pelerynę, a z czerwonej jarzębiny koronę. Kicuś poczuł, jak radość rośnie mu w sercu. Razem zaczęli tworzyć strój. Kicuś naszył na szary berecik szyszek, Borys przyczepił mu do ogona kolorowe piórka, a Ruda uplotła wianek z koniczyny. Po godzinie Kicuś wyglądał jak prawdziwy leśny książę!

– Jesteś cudowny! – zachwycił się Borys, patrząc na odbicie Kicusia w kałuży. – To wszystko dzięki wam – szepnął Kicuś wzruszony. – Gdyby nie wasza pomoc, nie miałbym nic. Ale najważniejsze, że pójdziemy razem.

Bal w Wielkiej Polanie był już w pełni. Grały świerszcze, bębniły dzięcioły, a żabki rechotały w rytm muzyki. Wszystkie zwierzęta tańczyły w kolorowych strojach. Były tam motyle w błyszczących skrzydłach, misie w kapeluszach z liści, a nawet jeże w kolcach udekorowanych jagodami. Kicuś na początku stał z boku, nieśmiało przestępując z łapki na łapkę.

– Chodź, zatańcz z nami! – zawołała Ruda, biorąc go za łapkę. – Nie musisz umieć tańczyć, wystarczy, że się ruszasz w rytm muzyki! Kicuś uśmiechnął się i dał się porwać. Kręcił się, podskakiwał i machał ogonkiem, aż wszystkie listki z jego peleryny fruwały w powietrzu. Śmiał się głośno, czując, że to najlepszy wieczór w jego życiu. Przyjaciele wirowali wokół niego, tworząc wesoły krąg.

Gdy bal dobiegł końca, zmęczone zwierzęta powoli rozchodziły się do domów. Kicuś wracał do swojej norki z ciepłym uczuciem w sercu. Wiedział, że nie potrzebował wymyślnego stroju, żeby dobrze się bawić. Najważniejsze, że miał przyjaciół, którzy go wspierali. A to, co zrobili własnoręcznie z darów lasu, okazało się piękniejsze niż wszystkie sklepowe przebrania.

Kicuś położył się w swoim miękkim legowisku, słuchając dalekich, cichnących dźwięków muzyki. Przez okno widać było migoczące gwiazdy. Zamknął oczy, pełen wdzięczności za ten cudowny bal. W lesie zapanowała cisza, a nad Wielką Polaną pojawił się srebrzysty księżyc. Śpij, mały Kiciusiu, śpij słodko – szepnął wiatr. I zajączek zapadł w spokojny sen, mając głowę pełną karnawałowych marzeń.