Bajka o baranku, który nauczył się pływać

— Bajka do czytania —

Na wielkiej, zielonej łące, gdzie kwitły stokrotki, a pszczoły nuciły swoje piosenki, mieszkał mały baranek o imieniu Białek. Miał najpiękniejszą, kręconą wełnę ze wszystkich owieczek w stadzie. Ale Białek wcale nie był z tego dumny – marzył o prostej, gładkiej wełnie, jaką mieli jego przyjaciele.

Każdego ranka Białek próbował wygładzić swoją wełnę. Zaczynał od czesania grzebieniem, potem moczył ją w rosie, a na koniec przyciskał kamieniem. Nic nie pomagało – wełna natychmiast wracała do swoich kręconych kształtów. 'Nigdy nie będę ładny' – wzdychał smutno.

Pewnego dnia owieczki postanowiły skakać przez strumyk, który płynął na skraju łąki. To była ich ulubiona zabawa. Siostry Białka z rozbiegu przeskakiwały z łatwością nad wodą. Wszyscy się śmiali i radowali. Tylko Białek stał z boku, bojąc się zrobić ten krok.

– Skacz, Białku! – wołały owce. – To nic trudnego! Ale Białkowi serce biło jak oszalałe. W końcu zamknął oczy, rozbiegł się i skoczył. Niestety, nie doskoczył do drugiego brzegu i z pluskiem wpadł do wody.

Przestraszony Białek zaczął machać nogami, ale zamiast tonąć, poczuł, że woda go unosi. Jego kręcona wełna napuszyła się i trzymała go na powierzchni jak mały ponton. 'Ojej, ja pływam!' – zawołał zdziwiony.

Na drugim brzegu stała mała myszka, która chciała przejść na drugą stronę, ale bała się wody. – Białku, pomóż mi! – pisnęła. Baranek podpłynął do brzegu, a myszka wskoczyła mu na grzbiet. Białek przewiózł ją bezpiecznie na drugą stronę.

– Jesteś wspaniały! – zapiszczała myszka. Białek poczuł, że jego serce rośnie z dumy. Wtedy przyszły kolejne zwierzęta: mały zając, stary żółw i nawet kaczuszka, która zapomniała, że umie pływać. Białek pomógł wszystkim.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, Białek wrócił do stada. Siostry i bracia patrzyli na niego z podziwem. – Nigdy nie widzieliśmy owcy, która pływa – powiedziały. Białek uśmiechnął się szeroko. Już nie chciał prostej wełny – jego kręcona była najlepsza na świecie.

Tej nocy, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Białek położył się na miękkiej trawie. Wiatr delikatnie poruszał jego kędziorami, a strumyk szumiał kojącą melodię. 'Dobranoc, łąko. Dobranoc, przyjaciele' – szepnął i zamknął oczy. Śniło mu się, jak płynie po srebrnej rzece pełnej gwiazd. Był szczęśliwy, że jest sobą.