Baranek Florek i tajemniczy dzwonek

— Bajka do czytania —

W małej, zielonej dolinie, gdzie niebo było błękitne jak niezapominajki, mieszkał mały baranek o imieniu Florek. Florek miał miękką, białą wełnę i małe, różowe uszy, które zawsze nadstawiał, by słuchać szumu traw i śpiewu ptaków. Pewnego dnia, gdy słońce chyliło się ku zachodowi, Florek usłyszał coś, czego nigdy dotąd nie słyszał – cichutki, srebrzysty dźwięk, który dobiegał z daleka, zza Pagórka Trzech Krzaków.

Florek podskoczył radośnie i pobiegł w stronę dźwięku. Jego kopytka stukały o miękką ziemię, a biała wełna lśniła w złotym świetle. Gdy dotarł na szczyt pagórka, zobaczył mały, mosiężny dzwonek leżący w trawie. Dzwonek błyszczał w słońcu i wydawał delikatne dzwonienie, gdy wiatr potrząsał źdźbłami. „Jaki piękny!” – szepnął Florek i wziął dzwonek do pyszczka.

Postanowił zabrać go do domu, do swojej małej chatki pod starym dębem. Przez cały wieczór bawił się dzwonkiem, dzwoniąc nim głośno i cicho. Ale im częściej dzwonił, tym bardziej dźwięk stawał się ostry i nieprzyjemny. „Coś jest nie tak” – zmartwił się Florek. „Dlaczego ten dzwonek nie brzmi już tak pięknie jak na pagórku?”

Następnego dnia Florek poszedł do swojej przyjaciółki, małej wiewiórki Rudej Kitki. Kitka mieszkała w dziupli starego orzecha i zawsze miała dobre pomysły. „Kito” – powiedział Florek – „znalazłem dzwonek, ale gdy go noszę, dźwięk staje się piskliwy. Co robię źle?” Kitka zmrużyła oczka i odparła: „Może dzwonek nie chce być noszony, tylko słuchany?”

Florek zastanowił się. Wrócił na Pagórek Trzech Krzaków i położył dzwonek w trawie. Usiadł obok, zamknął oczy i po prostu słuchał. Wiatr delikatnie poruszał dzwonkiem, a ten wydawał najcudowniejszy, najspokojniejszy dźwięk na świecie. Był cichy jak szum rzeki i łagodny jak oddech mamy. „Teraz rozumiem” – szepnął Florek. „Niektóre rzeczy są piękne, gdy im się nie przeszkadza.”

Od tego dnia Florek codziennie przychodził na pagórek, siadał w trawie i słuchał dzwonka. Czasem przychodziła też Kitka, a czasem mały zajączek Pędziwiatr. Siadali razem w ciszy, a dzwonek dzwonił im swoją najpiękniejszą melodię. Florek zrozumiał, że nie trzeba mieć czegoś na własność, by cieszyć się jego pięknem.

Gdy słońce zaszło za góry, a niebo pomalowało się na różowo i fioletowo, Florek wrócił do swojej chatki. Położył się na sianie, a przez otwarte okno słyszał daleki, cichy dźwięk dzwonka. Uśmiechnął się i zamknął oczy. Wiedział, że jutro znów usiądzie na pagórku i będzie słuchał – bo najpiękniejsze dźwięki to te, które płyną z serca, a nie z ręki.

I tak, w małej dolinie, pod gwiazdami, mały baranek Florek zasnął spokojnie, a wiatr niósł mu srebrzystą kołysankę dzwonka. Dobranoc, Florek. Dobranoc, mały przyjacielu.