Bajka o białym kotku, który szukał swojego koloru

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju łąki mieszkał biały kotek o imieniu Mruczek. Był miękki jak puch, a jego sierść lśniła w słońcu jak śnieg. Mruczek miał wszystko, czego potrzebował – ciepły kocyk, miseczkę mleka i przyjaciół. Ale czegoś mu brakowało. Kiedy patrzył na rude wiewiórki, szare myszki czy czarne koty, myślał: „Dlaczego ja jestem tylko biały? Chciałbym mieć jakiś kolor!”.

Pewnego dnia Mruczek postanowił wyruszyć w podróż, by znaleźć swój kolor. Poszedł do lasu i spotkał sowę Zuzię. „Sowo, powiedz mi, jak mogę stać się kolorowy?” – zapytał. Sowa zmrużyła oczy i odpowiedziała: „Każdy ma swój własny kolor, Mruczku. Twój jest biały jak księżyc. To piękny kolor!”. Ale Mruczek pokręcił głową i poszedł dalej.

Spotkał lisa Rudka, który miał ognistą rudą sierść. „Lisku, jak zdobyłeś taki ładny kolor?” – zapytał. Lis zaśmiał się: „Urodziłem się taki! A ty? Jesteś biały jak obłok. To wspaniały kolor do chowania się w śniegu!”. Mruczek westchnął i ruszył dalej.

Następnie zobaczył żabkę Zosię, całą zieloną. „Żabko, czy możesz nauczyć mnie być zielonym?” – poprosił. Żabka zachichotała: „Ale ja nie umiem zmieniać koloru! Każdy z nas jest inny. Ty jesteś biały jak mleko – to sprawia, że jesteś wyjątkowy!”. Mruczek zmęczony usiadł pod drzewem.

Wtedy z nieba spadł delikatny płatek śniegu i położył się na nosie kotka. Mruczek spojrzał w górę i zobaczył, że cały świat wokół niego jest biały – śnieg, chmury, księżyc. Nagle zrozumiał. „Jestem biały jak zima, jak gwiazdy i jak spokój. To mój kolor!” – szepnął z uśmiechem.

Wrócił do domu, a jego przyjaciele czekali na niego. „Mruczku, gdzie byłeś?” – zapytała myszka. „Szukałem swojego koloru, ale znalazłem go tutaj – w sobie” – odpowiedział. Od tej pory Mruczek był dumny ze swojej białej sierści i wiedział, że każdy kolor jest piękny na swój sposób.

Kiedy zapadł wieczór, Mruczek położył się na swoim kocyku. Przez okno wpadało światło księżyca, które otulało go srebrną poświatą. Zamknął oczy, słysząc cichy szum wiatru. „Dobranoc, świecie” – mruknął i zasnął spokojnie, marząc o białych chmurach i gwiazdach.