Florek i nowa gra

— Bajka do czytania —

W małym lesie, gdzie rosły wysokie sosny i śpiewały ptaki, mieszkał mały lis o imieniu Florek. Florek uwielbiał odkrywać nowe rzeczy. Pewnego dnia, spacerując po lesie, natknął się na wielki stół pokryty zielonym suknem, a na nim leżały kolorowe kule: czerwone, żółte, niebieskie i białe. To był stół do bilarda, który zostawił tata Zająca Tadka.

Zaciekawiony Florek podszedł bliżej. Dotknął łapką jednej z kul. Kula potoczyła się i uderzyła w inne. Bile rozbiegły się na wszystkie strony! Lis próbował je złapać, ale były za szybkie i za śliskie. „Ojej, co ja narobiłem?” – pomyślał.

Nagle zza krzaków wyskoczył Zając Tadek. „Hej, to mój taty stół do bilarda!” – zawołał. „Nie martw się, pokażę ci, jak się gra.” Florek odetchnął z ulgą.

Tadek wyjął długi kij i pokazał Florkowi, jak go trzymać. „Musisz celować spokojnie i uderzać miarowo. Nie można się spieszyć” – powiedział cierpliwie. Florek słuchał uważnie.

Pierwsza próba: kij zsunął się i kula ledwo drgnęła. Druga próba: uderzył za mocno i kula wyleciała ze stołu. „To trudniejsze, niż myślałem” – westchnął Florek.

Tadek zachęcał go dalej. „Cierpliwości, mały lisie. Każdy początkujący tak ma. Ćwicz dalej, a zobaczysz, że ci się uda.” Florek nie poddawał się.

W końcu, po wielu próbach, nadszedł ten moment. Florek wziął głęboki oddech, zamachnął się i uderzył. Czerwona kula potoczyła się prosto do łuzy, wydając cichy dźwięk „klik”. Udało się! Florek podskoczył z radości, a Tadek uśmiechnął się szeroko.

Słońce zaczęło zachodzić. Florek pożegnał się z Tadkiem i pobiegł do swojej nory. Położył się wygodnie na miękkim posłaniu i przypomniał sobie, jak wiele razy musiał próbować, zanim mu się udało. Spojrzał przez okno na rozgwieżdżone niebo i pomyślał: „Warto było nie rezygnować.” Potem zamknął oczy i zasnął spokojnie.