Bobasowe Skarby

— Bajka do czytania —

W przytulnym domku na skraju Kwiatowego Lasu mieszkały trzy małe bobasy: Brzdąc, Miluś i Puszatek. Każdy z nich miał swój ulubiony skarb – Brzdąc kochał błyszczące kamyczki, Miluś miękkie piórka, a Puszatek pachnące szyszki. Pewnego dnia znaleźli coś wyjątkowego, co mogło zmienić wszystko.

Był to złoty żołądź, który lśnił w promieniach słońca jak małe słoneczko. Brzdąc podskoczył z radości: 'Mój!' – zawołał. Miluś potrząsnął głową: 'Nie, ja go pierwszy zobaczyłem!' Puszatek zmarszczył nosek: 'A ja czuję, że pachnie wanilią – to mój skarb!' Bobasy zaczęły się kłócić, a żołądź przeskakiwał z łapki do łapki.

W końcu Brzdąc westchnął: 'Przestańmy się sprzeczać. Może podzielimy się żołędziem?' Miluś i Puszatek spojrzeli po sobie zdziwieni. 'Jak się podzielić jednym żołędziem?' – zapytał Miluś. Puszatek zaproponował: 'Możemy go położyć na środku i wszyscy razem się nim bawić. A potem zrobimy z niego ozdobę naszego domku!'

Pomysł spodobał się wszystkim. Bobasy usiadły w kółku, a złoty żołądź leżał pośrodku. Brzdąc dołożył kilka swoich kamyczków, Miluś położył obok miękkie piórka, a Puszatek dorzucił szyszki. Razem stworzyli piękny, kolorowy obrazek na podłodze. Śmiali się i pokazywali sobie nawzajem, jakie to fajne.

Potem postanowili zrobić z żołędzia koronę dla każdego z nich. 'Będziemy królami bobasowego lasu!' – krzyknął Brzdąc. Miluś dodał: 'A korona będzie nas łączyć, bo każdy ją założy po kolei.' Puszatek przytulił żołądź i szepnął: 'To nasz wspólny skarb, który sprawia, że jesteśmy razem szczęśliwi.'

Przez resztę dnia bawili się wesoło. Wymieniali się zabawkami, opowiadali historie i śpiewali piosenki. Kiedy słońce zaczęło zachodzić, poczuli się zmęczeni, ale bardzo radośni. Brzdąc powiedział: 'Dziś nauczyłem się, że dzielenie się jest lepsze niż posiadanie wszystkiego samemu.' Miluś kiwnął głową: 'Tak, a przyjaźń to największy skarb.'

Wieczorem bobasy umyły ząbki, ubrały piżamki i wślizgnęły się do swoich łóżeczek. Złoty żołądź położyły na parapecie, żeby mógł im świecić w nocy jak mała gwiazdka. Puszatek ziewnął: 'Dobranoc, bracia.' Miluś i Brzdąc odpowiedzieli chórem: 'Dobranoc.'

Za oknem gwiazdy mrugały do nich przyjaźnie, a księżyc kołysał las do snu. Bobasy wtuliły się w poduszki i zasnęły spokojnie, marząc o wspólnych przygodach. Wiedziały, że jutro znów będą się dzielić i bawić, bo dom bobasów pełen jest miłości i ciepła.