Bajka o Bogocie – Luna i zaginione kolory

— Bajka do czytania —

W samym sercu Bogoty, na wzgórzu pełnym kolorowych domków, mieszkała mała Luna. Każdego ranka witała się ze swoim miastem – ze złotymi kwiatami w parku, z niebieskimi drzwiami sąsiadów i z czerwonymi dachami, które lśniły w słońcu. Najbardziej lubiła patrzeć, jak kolory układają się w tęczę nad wzgórzami.

Pewnego dnia Luna obudziła się i zauważyła coś dziwnego. Domy na wzgórzu były szare, a kwiaty w ogrodzie straciły swoją barwę. Nawet niebo wydawało się blade. „Gdzie się podziały kolory?” – zapytała sama siebie. Postanowiła wyruszyć na poszukiwanie.

Najpierw spotkała pana Carlosa, który sprzedawał pomarańcze na targu. „Panie Carlosie, widział pan kolory?” – zapytała. „Oj, mała Lunito – zaśmiał się staruszek – kolory nie uciekają. One chowają się w uśmiechach ludzi. Spróbuj podarować komuś pomarańczę, a zobaczysz, co się stanie.”

Luna dała pomarańczę małemu chłopcu, który smutno stał w kącie. Chłopiec się uśmiechnął – i nagle jego koszulka stała się żółta jak słońce. Luna klasnęła w ręce. To działa! Pobiegła dalej, by dzielić się radością.

Następnie spotkała starszą panią, która plotła wianki z białych kwiatów. „Proszę pani, skąd wziąć więcej kolorów?” – spytała Luna. „Kolory są w muzyce, dziecinko – odpowiedziała pani Maria. – Zaśpiewaj piosenkę, a zobaczysz, jak miasto ożywa.” Luna zaśpiewała kołysankę, którą śpiewała jej mama. Wtedy wszystkie dachy na wzgórzu zrobiły się czerwone i pomarańczowe, jak zachód słońca.

Luna biegła dalej, aż dotarła na najwyższe wzgórze, skąd widać całe miasto. Zebrała wokół siebie kilkoro dzieci. „Zatańczmy!” – krzyknęła. Dzieci tańczyły, śpiewały i śmiały się głośno. Niebo nad Bogotą wypełniło się błękitem, a na ulicach pojawiły się zielone drzewa i różowe kwiaty. Wszystkie kolory wróciły, bo mieszkańcy zaczęli się cieszyć sobą nawzajem.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, Luna wróciła do swojego domku na wzgórzu. Usiadła na progu i patrzyła, jak miasto mieni się wszystkimi barwami. Była zmęczona, ale szczęśliwa. Jej mama otuliła ją kocem i powiedziała: „Widzisz, Lunito? Najpiękniejsze kolory Bogoty pochodzą z serc ludzi, którzy ją zamieszkują.”

Luna ziewnęła szeroko. Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, a w oknach zapaliły się ciepłe światła. „Dobranoc, Bogoto” – szepnęła, zamykając oczy. W pokoju zapanowała cisza, przerywana tylko cichym oddechem. Marzyła o tym, że jutro znów będzie dzielić się kolorami z przyjaciółmi.