Bajka o misiu, który nie lubił swojego futerka

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkał mały miś o imieniu Tupcio. Miał miękkie, brązowe futerko, ale jedno ucho mu się trochę zakrzywiało, a na brzuszku plamkę, która wyglądała jak listek. Tupcio często patrzył w kałużę i wzdychał.

„Jestem brzydki” – mówił cichutko do siebie. „Wszystkie misie mają równe uszy, a ja mam takie dziwne. I ta plamka… nikt inny jej nie ma.”

Pewnego dnia Tupcio spotkał wiewiórkę Kitkę, która zbierała orzechy. „Kitko, czy ja jestem brzydki?” – zapytał. Wiewiórka popatrzyła na niego i uśmiechnęła się. „Brzydki? Ty masz najcieplejsze futerko w całym lesie! Gdy się przytulam, czuję się bezpiecznie.”

Potem Tupcio spotkał sowę Mądrusię. „Sowo, czy moje ucho jest śmieszne?” – zapytał. Sowa przekrzywiła głowę. „Twoje ucho jest wyjątkowe! Dzięki niemu słyszysz szelest liści lepiej niż inne misie. To twój skarb.”

Wieczorem Tupcio usiadł pod wielkim dębem. Przyszedł do niego jeżyk Kolczatek. „Tupciu, dlaczego jesteś smutny?” – zapytał. „Bo mam plamkę na brzuszku” – odpowiedział miś. Jeżyk zaśmiał się cicho. „Ta plamka wygląda jak listek! Dzięki niej zawsze wiem, że to ty, nawet z daleka.”

Tupcio spojrzał na swoje odbicie w kałuży. Nagle zobaczył, że zakrzywione ucho naprawdę ładnie się wygina, a plamka jest jak mały znaczek przyjaźni. „Może wcale nie jestem brzydki” – pomyślał. „Jestem po prostu inny, i to jest fajne.”

Położył się na miękkim mchu, a wokół niego zebrały się wszystkie leśne zwierzątka. „Dobranoc, Tupciu” – szepnęły. „Jesteś najpiękniejszym misiem, jakiego znamy.” Tupcio uśmiechnął się, zamknął oczy i poczuł, jak gwiazdy delikatnie mrugają do niego z nieba.

W lesie zrobiło się cicho i spokojnie. Tupcio wtulił nos w swoje futerko i pomyślał: „Każdy jest wyjątkowy na swój sposób. I to jest w porządku.” Potem zasnął, śniąc o przygodach wśród przyjaciół.