Bajka o brzydkim misiu dla 5-latka

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie rosły ogromne sosny, a strumyk śpiewał cichutko, mieszkała rodzina misiów. Wszystkie misie były puszyste i miały gładkie, brązowe futerka. Wszystkie oprócz jednego – małego Mruczka, który na lewym uchu miał białą łatkę, a na brzuszku małą, czarną plamkę. Inne misie często się z niego śmiały i mówiły: „Jesteś brzydki, Mruczku! Nie pasujesz do nas!”.

Mruczek był smutny. Chował się w krzakach malin i patrzył, jak rodzeństwo bawi się nad strumieniem. Kiedy próbował dołączyć, starszy brat mówił: „Idź sobie, plamko, bo nam psujesz zabawę!”. Mruczek opuszczał głowę i odchodził. Często myślał: „Może gdybym miał inne futerko, wszyscy by mnie lubili?”.

Pewnego dnia w lesie zrobiło się bardzo gorąco. Słońce prażyło tak mocno, że maliny uschły, a miód w starym pniu wyparował. Misie były głodne i zmartwione. Wtedy Mruczek przypomniał sobie, że dziadek opowiadał mu o tajemniczej polanie, gdzie rosną słodkie jagody i płynie gęsty miód. Nikt inny nie chciał słuchać dziadka, bo był stary i często gubił wątek.

Mruczek postanowił sam wyruszyć na poszukiwania. Szedł przez gęsty las, przeskakiwał strumienie, a jego mała łatka na uchu lśniła w słońcu. Po drodze spotkał wiewiórkę, która zapłatała ogon w gałęziach. Mruczek delikatnie pomógł jej się uwolnić. Spotkał też zajączka, który zgubił drogę do norki. Mruczek zaprowadził go do domu. Każde zwierzę dziękowało mu i mówiło: „Jaki ty jesteś miły, Mruczku!”.

W końcu Mruczek dotarł na polanę. Rosły tam ogromne krzaki pełne fioletowych jagód, a w spróchniałym drzewie bulgotał złocisty miód. Uradowany zebrał koszyk jagód i napełnił słoik miodem. Wracał do domu, a po drodze dzielił się smakołykami z nowymi przyjaciółmi. Wiewiórka i zajączek pomogli mu nieść zapasy.

Kiedy Mruczek dotarł do swojej rodziny, wszystkie misie patrzyły zdumione. „Skąd masz tyle jedzenia?” – spytała mama. Mruczek opowiedział o wyprawie i o tym, jak pomagał innym. Wtedy bracia i siostry spojrzeli na niego inaczej. „Jesteś dzielny i dobry – powiedział najstarszy brat. – Łatka na uchu i plamka na brzuszku nie mają znaczenia. Liczy się to, co masz w sercu.”

Od tego dnia nikt już nie nazywał Mruczka brzydkim. Wszyscy chcieli się z nim bawić, a on chętnie dzielił się swoimi przygodami. Kiedy zapadał zmrok, Mruczek kładł się w swojej miękkiej norce, patrzył przez otwór na migoczące gwiazdy i myślał: „Każdy z nas jest inny – i to jest wspaniałe.” Po chwili jego oddech stał się równy, a małe łapki opadły bezwładnie. W lesie zapanowała cisza, tylko gwiazdy mrugały do siebie porozumiewawczo, jakby mówiły: „Dobranoc, Mruczku. Dobranoc, mały misiu.”