Bajka o małym chmurkowym przyjacielu

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkała Zosia. Zosia miała cztery lata i bardzo nie lubiła zostawać sama. Kiedy mama wychodziła do ogrodu, a tata do pracy, Zosia siadała na dywanie i patrzyła przez okno, czując, jak w brzuchu robi jej się dziwnie pusto.

Pewnego dnia, gdy mama poszła po zakupy, Zosia usiadła na swoim ulubionym fotelu i westchnęła. – Znowu jestem sama – szepnęła do pluszowego misia. Miś tylko mrugał swoimi guzikowymi oczkami, ale nie odpowiadał. Zosia poczuła, że łzy cisną jej się do oczu.

Wtedy zobaczyła coś dziwnego. Na parapecie siedziała mała, puszysta chmurka. Była taka malutka, że zmieściłaby się w dłoni. Chmurka miała różowe policzki i uśmiechała się do Zosi. – Cześć – powiedziała cieniutkim głosikiem. – Dlaczego jesteś smutna?

Zosia otarła łzy i odpowiedziała: – Bo jestem sama. Nie mam się z kim bawić. Chmurka przysiadła bliżej. – A ja jestem sama od zawsze – powiedziała. – Ale wiesz co? Bycie samemu wcale nie musi być złe. Można wtedy robić rzeczy, które się lubi. Ja na przykład lubię tańczyć z wiatrem i malować niebo na różne kolory.

Zosia spojrzała na chmurkę z ciekawością. – Naprawdę? A co jeszcze lubisz? Chmurka zachichotała. – Lubię zmieniać kształty! Popatrz! I zaczęła się rozciągać, aż stała się podobna do królika, potem do samochodu, a na końcu do wielkiego tortu urodzinowego. Zosia roześmiała się głośno.

Od tego dnia Zosia i chmurka spotykały się codziennie. Razem budowały zamki z klocków, a chmurka dmuchała w nie, żeby się nie przewróciły. Kiedy Zosia rysowała, chmurka podpowiadała, jakie kolory dodać. Zosia odkryła, że bycie samemu to nie koniec świata – to czas, kiedy można poznać kogoś wyjątkowego.

Pewnego wieczoru mama wróciła wcześniej i zastała Zosię śmiejącą się do okna. – Z kim rozmawiasz, kochanie? – zapytała. Zosia wskazała na parapet, ale chmurki już tam nie było. – Z moją przyjaciółką chmurką – odpowiedziała Zosia. – Ale ona już poszła spać. Mama uśmiechnęła się i przytuliła córkę.

Tej nocy Zosia położyła się do łóżka i spojrzała w okno. Na niebie świeciły gwiazdy, a między nimi unosiła się mała chmurka, która mrugała do niej światłem. – Dobranoc, przyjaciółko – szepnęła Zosia. – Jutro znów się spotkamy. I zasnęła spokojnie, wiedząc, że nawet gdy jest sama, zawsze ma w sercu kogoś bliskiego.