Bajka o chorym kotku – Łatek i miętowa herbatka

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkał kotek o imieniu Łatek. Miał miękkie, szare futerko i białą łatkę na lewym uchu. Pewnego ranka obudził się i poczuł, że coś jest nie tak. Nos miał ciepły i suchy, a w brzuchu mu burczało, ale wcale nie był głodny. – Oj, chyba się przeziębiłem – mruknął cicho, kładąc głowę na poduszce.

Mama kotka, pani Kociałkowska, pogłaskała go po głowie i zmierzyła temperaturę. – Rzeczywiście, masz gorączkę – powiedziała łagodnie. – Dziś musisz zostać w łóżku i odpoczywać. Łatek nie lubił leżeć bezczynnie, ale czuł się tak słabo, że zgodził się bez sprzeciwu.

Po chwili do pokoju weszła wiewiórka Rudzia z małym koszyczkiem. – Przyniosłam ci orzechy i suszone maliny – powiedziała. – Podobno maliny pomagają na gorączkę. Łatek uśmiechnął się słabo, ale nie miał ochoty na jedzenie. Rudzia usiadła obok i trzymała go za łapkę.

Niedługo potem przyszedł zając Tuptuś. – Hej, Łatku! Mam nadzieję, że szybko wyzdrowiejesz. Znalazłem dla ciebie najmiększy mech w lesie – możesz go położyć pod głowę – powiedział, kładąc puchaty podarek na poduszce. Łatek poczuł się lepiej, bo miał przy sobie przyjaciół.

Pod wieczór zapukała do drzwi sowa Zosia, która była znana ze swojej mądrości. – Słyszałam, że chorujesz – powiedziała, siadając na parapecie. – Najważniejsze to pić dużo ciepłych napojów i odpoczywać. Mam dla ciebie przepis na miętową herbatkę. Pomoże ci zasnąć i zwalczyć gorączkę.

Mama kotka zaparzyła pachnącą herbatkę z mięty i miodu. Łatek wziął kilka łyków i poczuł, jak ciepło rozchodzi się po całym ciele. – Wiesz co – szepnął do mamy – myślę, że za kilka dni będę już zdrowy. Wystarczy, że posłucham Zosi i odpocznę.

Zwierzęta pożegnały się, obiecując odwiedzić go jutro. Łatek został sam z mamą, która poprawiła mu kocyk i włączyła cichą, spokojną muzykę. – Dobranoc, mój mały – powiedziała, całując go w czoło. Łatek przymknął oczy, a miętowa herbatka działała kojąco.

Za oknem pojawiły się pierwsze gwiazdy. Łatek patrzył na nie przez chwilę i pomyślał, że chorowanie nie jest takie straszne, gdy ma się przyjaciół i mamę. Z każdym oddechem czuł się spokojniejszy. Powoli zasypiał, słysząc tylko szum liści i bicie swojego serca. A gwiazdy migotały mu do snu na dobranoc.