Kotek Karmel i Nocne Gwiazdy

— Bajka do czytania —

Był sobie mały, czarny kotek o imieniu Karmel. Mieszkał w przytulnym domku na końcu ulicy i każdego wieczoru, gdy zapadał zmrok, siadał na parapecie i patrzył w niebo.

Karmel miał czarne futerko, które błyszczało jak aksamit w świetle księżyca. Jego oczy były zielone jak dwa małe listki, a wąsiki drżały z ciekawości. Ale choć był dzielny w dzień, wieczorem czuł się trochę samotny – bał się, że ciemność go schowa.

Pewnego razu, gdy mama poszła do kuchni nalać mleka, Karmel zobaczył na niebie coś niezwykłego. Małe, srebrne punkciki zaczęły migotać – to były gwiazdy! Jedna z nich, najjaśniejsza, zrobiła mu oko i szepnęła: – Nie bój się, Karmlu. Ciemność to tylko kocyk, który nocy daje spokój.

Karmel zamruczał cichutko i poczuł, że jego serduszko bije równiej. – Ale jak mam się nie bać, skoro wszystko jest czarne? – zapytał. Gwiazda odpowiedziała: – Spójrz na swoje łapki – są czarne jak noc, ale są ciepłe i miękkie. Noc też jest taka. I pełna magii.

Kotek wyjrzał przez okno i zobaczył, że ogród, który w dzień był zielony, teraz jest srebrny od księżyca. Drzewa tańczyły cicho, a liście szeptały do siebie. – To nie straszne – mruknął Karmel – to jak kołysanka.

Wtedy z kuchni przyszła mama i pogłaskała go po główce. – Widzę, że rozmawiasz z gwiazdami – uśmiechnęła się. – One zawsze są przy kotkach, które mają odwagę patrzeć w górę. Karmel przytulił się do mamy i zamknął oczy.

Od tej nocy Karmel wiedział, że ciemność to nie zło. To czas, kiedy gwiazdy opowiadają najcichsze historie, a kotki mogą słuchać. I nawet gdy gasną światła, w środku wciąż jest ciepło.

Potem mama położyła go do łóżeczka, przykryła kołderką i powiedziała: – Śpij, mały Karmelku. Noc jest twoją przyjaciółką. A gwiazdy będą ci świecić przez okno, aż do rana. I kotek zasnął, cichutko mrucząc, a na niebie błyszczały wszystkie gwiazdy.