Bajka o czerwonym

— Bajka do czytania —

W krainie Barwkolandii mieszkał czerwony kolor. Miał intensywny, nasycony odcień, ale czuł się smutny. Wszędzie dookoła królowały błękit nieba i zieleń traw. Czerwień myślał, że nikt go nie docenia.

Każdego ranka czerwony wstawał i patrzył na innych. Błękit malował niebo, zieleń – liście na drzewach, a żółty – promienie słońca. Wszyscy byli zajęci i szczęśliwi. Czerwony wzdychał: „Jestem tylko ja… nikt nie chce mnie używać”.

Pewnego dnia czerwony postanowił się przejść. Szedł przez łąkę, gdzie rosły niebieskie chabry i żółte jaskry. Nagle zobaczył małego ptaszka, który drżał z zimna. Ptaszek był szary i smutny, bo nie miał ciepłego piórka.

Czerwony podszedł bliżej. „Czy mogę ci jakoś pomóc?” – zapytał. Ptaszek pisnął: „Jestem taki zimny, że aż straciłem kolory”. Czerwony uśmiechnął się delikatnie i dotknął ptaszka. Od razu na jego pierzu pojawiła się ciepła, czerwona plamka.

Ptaszek poczuł przyjemne ciepło. Jego piórka zaczęły jaśnieć, a na policzkach pojawiły się rumieńce. „Dziękuję! Teraz jest mi tak przyjemnie!” – zaćwierkał radośnie. Czerwony poczuł, że jego kolor ma moc rozgrzewania serc.

Idąc dalej, czerwony spotkał jabłoń, której owoce były blade i zielone. „Moje jabłka nigdy nie dojrzewają” – poskarżyła się drzewo. Czerwony delikatnie muśnął jedno jabłko. Natychmiast zrobiło się soczyście czerwone i słodkie.

Jabłoń uśmiechnęła się gałęziami. „Dziękuję! Teraz moje owoce są najpiękniejsze!” Czerwony zrozumiał, że jego obecność sprawia, że rzeczy stają się pełne życia. Postanowił iść dalej i pomagać innym.

Nadszedł wieczór. Czerwony wrócił do Barwkolandii. Błękit, zieleń i żółty czekali na niego. „Gdzie byłeś? Tęskniliśmy!” – zawołali. Czerwony opowiedział o swoich przygodach. Wtedy wszyscy zobaczyli, jak bardzo jest ważny.

Od tego dnia czerwony wiedział, że jest wyjątkowy. Nie musiał być jak inni. Jego kolor dawał ciepło, miłość i radość. A gdy zapadła noc, czerwony ułożył się do snu, otulony delikatnym blaskiem księżyca, czując, że jest potrzebny.

Następnego ranka cała kraina była pełna kolorów – ale to czerwień dodawała im życia. Wszyscy zrozumieli, że każdy odcień ma swoją rolę. Czerwony uśmiechnął się i pomyślał: „Jestem dokładnie tam, gdzie powinienem być”.