Delfin i Morska Latarnia

— Bajka do czytania —

W błękitnym morzu, gdzie fale tańczyły z promieniami słońca, mieszkał mały delfinek o imieniu Dyzio. Dyzio miał gładką, szarą skórę i wesołe oczka, ale najbardziej na świecie marzył o tym, żeby świecić w nocy jak latarnia morska.

Każdego wieczoru Dyzio patrzył na wysoką latarnię na skale. Jej światło migotało i wskazywało drogę statkom. Dyzio wzdychał: – Ach, gdybym tylko mógł świecić tak pięknie! – mówił do swojej przyjaciółki, ośmiornicy Oli.

Ola, która miała osiem miękkich ramion i mnóstwo pomysłów, próbowała mu pomóc. – Może znajdziemy świecące muszelki? – zaproponowała. Razem nurkowali wśród koralowców, ale muszelki świeciły tylko przez chwilę.

Pewnego dnia, gdy Dyzio pływał smutny, zobaczył małą rybkę, która zgubiła się w mroku. Rybka płakała: – Nie widzę drogi do domu! Dyzio natychmiast podpłynął i powiedział: – Nie martw się, poprowadzę cię.

Delfin płynął przed rybką, a jego ogon delikatnie muskał wodę, tworząc srebrzyste ślady. Rybka płynęła za nim, aż dotarli do jej rodzinnej rafy. – Dziękuję! – zawołała radośnie. – Jesteś moją latarnią!

Dyzio poczuł ciepło w sercu. Nagle zrozumiał, że nie trzeba świecić jak latarnia, żeby być wyjątkowym. Jego dobroć i odwaga świeciły jaśniej niż wszystkie światła. Ola uściskała go ramionami i szepnęła: – Widzisz? Jesteś latarnią dla innych.

Od tamtej pory Dyzio co wieczór pomagał zagubionym mieszkańcom oceanu. Każdy, kogo spotkał, mówił, że jego serce świeci najpiękniej. A latarnia morska mrugała do niego przyjaźnie z daleka.

Kiedy księżyc zawisł nad wodą, Dyzio ułożył się wygodnie w ciepłym prądzie. Otuliła go cisza, a fale nuciły kołysankę. Zamknął oczy, wiedząc, że jest dokładnie taki, jaki być powinien – i zasnął spokojnie, otoczony gwiazdami.