Bajka o deszczu, który zapomniał, jak padać

— Bajka do czytania —

W starym, zielonym lesie, gdzie mech pachniał wilgocią, a paprocie szeptały swoje tajemnice, mieszkał mały wiewiórek o imieniu Tupcio. Tupcio uwielbiał deszcz – uwielbiał skakać po kałużach i słuchać, jak krople bębnią o liście. Ale pewnego dnia deszcz po prostu… zniknął.

Słońce grzało coraz mocniej, a strumyk, w którym Tupcio pluskał się z żabkami, zrobił się cienki jak nitka. Liście na drzewach posmutniały i zwiesiły się w dół. „Co się stało?” – zapytał Tupcio swoją przyjaciółkę, mądrą sowę Zuzię. Sowa Zuzia przeciągnęła się na gałęzi i powiedziała: „Deszcz zapomniał, jak padać. Musimy mu przypomnieć.”

Tupcio i Zuzia ruszyli w głąb lasu. Szli przez polanę, gdzie trawa była sucha i szeleszcząca. Nagle usłyszeli cichutki płacz. To była mała chmurka, która siedziała na gałęzi i ocierała łezki. „Jestem Chmurka Kropelka” – wyszeptała. „Chcę padać, ale nie wiem jak. Zgubiłam swoją melodię deszczu.”

Tupcio podrapał się po główce. „Melodia deszczu? A jak ona brzmi?” – zapytał. Kropelka westchnęła: „To taka cicha piosenka: kap, kap, kap, plusk, plusk, plusk. Ale ja słyszę tylko ciszę.” Zuzia zamrugała oczami i powiedziała: „Może potrzebujemy pomocy lasu. Spróbujmy zapytać liście.”

Podeszli do wielkiego dębu. Tupcio dotknął liścia i szepnął: „Liściu, czy pamiętasz, jak brzmi deszcz?” Liść zaszumiał cichutko: „Szszsz… deszcz to taniec kropel na mojej dłoni.” Kropelka zamknęła oczy i zaczęła się kręcić. Z jej sukienki posypały się pierwsze kropelki – małe, lekkie jak mgiełka.

Wtedy Tupcio wziął głęboki oddech i zaczął skakać z kamienia na kamień, udając, że pluska się w kałuży. „Plusk, plusk, plusk!” – wołał. Zuzia zatrzepotała skrzydłami, naśladując szum wiatru. A Kropelka, słysząc te dźwięki, uśmiechnęła się szeroko. Z jej oczu popłynęły łzy radości, a z nieba lunął delikatny deszcz.

Cały las ożył. Strumyk zabulgotał, liście się umyły, a kwiaty podniosły główki. Tupcio tańczył w deszczu, a Kropelka wirowała nad nim. „Już wiem!” – zawołała. „Deszcz to nie tylko woda, to także przyjaźń i radość z bycia razem.” I od tej pory, gdy tylko Kropelka czuła się samotna, Tupcio i Zuzia przypominali jej melodię deszczu.

Gdy słońce zaszło, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Tupcio wrócił do swojej dziupli. Deszcz cichutko szemrał za oknem, kołysząc go do snu. „Dobranoc, deszczu” – szepnął i zamknął oczy. W lesie zapanowała cisza, przerywana tylko cichym kap, kap, kap – jak kołysanka natury.