Bajka o pani Kasi, która rozumiała kolory jedzenia

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie domy były kolorowe jak tęcza, mieszkała pani Kasia. Pani Kasia nie była zwykłą panią – ona rozumiała, co mówią do nas marchewki, jabłka i brokuły. Ludzie mówili na nią „dietetyk”, ale dzieci wołały ją „pani od kolorów”.

Pewnego dnia do gabinetu pani Kasi przyszła mała Zosia. Zosia miała smutną minkę, bo nie chciała jeść zupy. – Marchewka jest pomarańczowa – powiedziała pani Kasia, biorąc do ręki marchewkę. – A wiesz, co robi pomarańczowy kolor? Daje oczkom moc, żeby widziały gwiazdy w nocy. Zosia spojrzała na marchewkę i uśmiechnęła się.

Pani Kasia wyjęła z koszyka zielony liść szpinaku. – A zielony kolor – szepnęła – sprawia, że nóżki biegają szybko jak zajączek. Zosia klasnęła w rączki. – Chcę biegać jak zajączek! – zawołała.

Potem pani Kasia pokazała Zosi czerwone jabłuszko. – Czerwony kolor – powiedziała cicho – daje serduszku siłę, żeby biło radośnie, jak bębenek. Zosia przyłożyła rączkę do serca i poczuła, jak bije: bum, bum, bum.

A co z białym serem? – zapytała Zosia. Pani Kasia uśmiechnęła się. – Biały kolor to taki, który robi kości twarde jak klocki. Dzięki niemu możesz budować wieże z klocków i skakać wysoko. Zosia aż podskoczyła z radości.

Pani Kasia wzięła głęboki oddech. – Widzisz, Zosiu, jedzenie to nie tylko to, co jesz. To kolory, które wchodzą do twojego brzuszka i dają ci supermoce. Każdy kolor jest ważny. Zosia spojrzała na talerz z zupą, na którym pływały pomarańczowe, zielone i czerwone kropki. – To jak tęcza! – zawołała.

Zosia zjadła całą zupę, a potem pobiegła na podwórko. Biegała szybko, skakała wysoko i śmiała się głośno. A wieczorem, gdy spojrzała w niebo, zobaczyła gwiazdy – jasne i błyszczące. – To dlatego, że jadłam pomarańczową marchewkę – szepnęła do mamy.

Kiedy nadszedł czas snu, Zosia zamknęła oczy. W brzuszku miała całą tęczę kolorów, a w sercu spokój. Gwiazdy na niebie mrugały do niej: „Dobranoc, Zosiu. Śpij kolorowo”.

Tak skończyła się bajka o pani Kasi, która uczyła dzieci, że jedzenie to kolory, a kolory dają siłę. I od tej pory Zosia zawsze patrzyła na talerz jak na paletę farb – pełną możliwości.