Bajka o małym dinozaurze, który szukał przyjaciół

— Bajka do czytania —

W ciepłej, słonecznej krainie, gdzie rosły wysokie paprocie i szumiały zielone lasy, mieszkał mały dinozaur o imieniu Tupi. Miał zieloną skórę w brązowe cętki i długi, wesoły ogon. Tupi był bardzo ciekawski i marzył o tym, by znaleźć przyjaciół do wspólnej zabawy. Każdego ranka wyglądał zza wielkiego liścia i nasłuchiwał, czy ktoś go nie woła.

Pewnego dnia Tupi postanowił wyruszyć w podróż. Szedł przez łąkę pełną kwiatów, aż dotarł do strumienia. Nad wodą zobaczył małego pterodaktyla, który smutnie patrzył w niebo. – Cześć, jestem Tupi. Dlaczego jesteś smutny? – zapytał dinozaur. – Bo nikt nie chce się ze mną bawić, boję się latać wysoko – odpowiedział pterodaktyl o imieniu Lotek.

Tupi uśmiechnął się szeroko. – Ja też nie mam przyjaciół. Może pobawimy się razem? – zaproponował. Lotek spojrzał na niego z nadzieją. – Naprawdę? Nie boisz się, że jestem mały i nie umiem latać? – Tupi pokręcił głową. – Wcale mi to nie przeszkadza. Ważne, że jesteś miły. I tak zaczęła się ich pierwsza wspólna zabawa w chowanego za paprociami.

Nagle usłyszeli głośne tupotanie. Zza wzgórza wybiegł triceratops o imieniu Rysiek, który miał trzy rogi i wielką tarczę na głowie. – Uważajcie, nadchodzę! – krzyknął wesoło, ale tak szybko biegł, że przewrócił się i wpadł w krzaki. Tupi i Lotek podbiegli do niego. – Nic ci się nie stało? – zapytał Tupi. Rysiek otrzepał się z liści. – Nie, ale jestem trochę niezdarny. Nikt nie chce się ze mną bawić, bo wszystko niszczę.

Tupi spojrzał na Lotka, a potem na Ryśka. – My się z tobą pobawimy! Możesz być naszym strażnikiem. Będziesz nas chronić przed deszczem swoją wielką tarczą – zaproponował. Rysiek uśmiechnął się od ucha do ucha. – Naprawdę? To świetnie! – I tak dołączył do drużyny. Razem zbudowali szałas z gałęzi i liści, a Rysiek swoją tarczą osłaniał ich przed słońcem.

Kiedy słońce zaczęło zachodzić, usłyszeli ciche szlochanie. Za krzakiem siedział mały stegozaur, który płakał. – Dlaczego płaczesz? – zapytał Tupi. – Bo mam kolce na grzbiecie i wszyscy się mnie boją. Myślą, że jestem groźny – odpowiedział smutny dinozaur o imieniu Kolczatek. Tupi, Lotek i Rysiek spojrzeli po sobie. – Wcale nie jesteś groźny! Jesteś po prostu inny. Chodź, pobawimy się z tobą!

Kolczatek otarł łzy i dołączył do nowych przyjaciół. Razem skakali po łące, zbierali kolorowe kamienie i opowiadali sobie historie. Nagle Tupi zauważył, że zrobiło się ciemno. – Musimy wracać do domu – powiedział. – Ale obiecajcie, że jutro znów się spotkamy! Wszyscy obiecali i uściskali się na pożegnanie. Każdy poszedł w swoją stronę, ale w sercach mieli ciepło.

Kiedy Tupi wrócił do swojego gniazda pod wielkim drzewem, położył się na miękkim mchu. Patrzył w gwiazdy i myślał o tym, jak wspaniały był ten dzień. Znalazł przyjaciół, którzy go zaakceptowali takim, jakim jest. Zamknął oczy i uśmiechnął się do siebie. Wokół zapanowała cisza, a księżyc delikatnie oświetlił śpiącego dinozaura. I tak skończyła się bajka o dinozaurach po polsku.