Bajka o małym dinozaurze, który odnalazł swój głos

— Bajka do czytania —

W dolinie pełnej zielonych paproci żył sobie mały dinozaur o imieniu Dinuś. Był niebieski jak letnie niebo i miał miękkie łuski, które mieniły się w słońcu. W przeciwieństwie do innych dinozaurów, Dinuś prawie wcale nie wydawał dźwięków - tylko cichutko stąpał po lesie, obserwując świat swoimi wielkimi, dobrymi oczami.

Pewnego dnia, gdy Dinuś zbierał smaczne liście na kolację, usłyszał cichutkie łkanie. Za wielkim kamieniem siedziała mała stegozaura o imieniu Stefa. 'Straciłam drogę do domu' - szepnęła, ocierając łapką łzę. Dinuś poczuł dziwne ciepło w sercu. Choć zwykle był bardzo nieśmiały, tym razem kiwnął głową i wskazał ścieżkę, którą często chodził.

Razem wędrowali przez las, a Dinuś pokazywał Stefie najpiękniejsze miejsca: polanę z kwiatami wielkości drzew, strumyk, w którym pływały świecące rybki, i drzewo o słodkich owocach. Stefa co chwilę pytała: 'A to co? A tamto jak się nazywa?'. Dinuś odpowiadał cichym szeptem, ale z każdą minutą czuł się pewniej.

Gdy dotarli do stada stegozaurów, Stefa krzyknęła radośnie: 'Mamo, tato! To jest Dinuś, mój nowy przyjaciel! On mi pomógł!'. Wszystkie dinozaury spojrzały na niebieskiego dinozaura z życzliwością. Dinuś poczuł, jak coś dziwnego dzieje się w jego gardle - jakby małe motylki chciały wyfrunąć.

I wtedy stało się coś niespodziewanego. Z piersi Dinusia wydobył się dźwięk - piękny, czysty i donośny. To był jego pierwszy prawdziwy ryk, ale nie straszny, tylko radosny! 'ROOOO!' - zabrzmiało po lesie. Wszystkie dinozaury zamarły w zachwycie, a potem zaczęły klaskać ogonami i trąbić na jego cześć.

Od tego dnia Dinuś już nie chodził sam. Stefa i jej przyjaciele pokochali niebieskiego dinozaura za jego dobre serce. A gdy czasem Dinuś się odzywał, jego głos niosła daleko ciepła bryza, opowiadając historię o tym, jak mały nieśmiały dinozaur odnalazł swój wyjątkowy dar.

Wieczorami Dinuś lubił siadać na wzgórzu i patrzeć na gwiazdy. Stefa często przysiadała obok, a on opowiadał jej cichutko o wszystkich cudach, które widział w ciągu dnia. Ich cienie mieszały się w świetle księżyca, a las spowijała spokojna cisza.

Gdy księżyc był już wysoko, Dinuś ziewał przeciągle i kładł się w swoim gnieździe z miękkich liści. Zamykał oczy, słuchając uspokajającego szumu wiatru w paprociach. Śniło mu się, że jego głos - taki wyjątkowy i piękny - łączy się z nocną symfonią lasu, kołysząc do snu wszystkie dinozaury w dolinie.