Bajka o dinozaurze, który szukał przyjaciela

— Bajka do czytania —

W ciepłej, pradawnej krainie, gdzie paprocie sięgały nieba, a słońce grzało mocniej niż dzisiaj, mieszkał mały dinozaur o imieniu Dyzio. Dyzio był diplodokiem, miał długą szyję i ogon, ale wcale nie czuł się wielki. Często bywał samotny, bo inne dinozaury bawiły się w swoich grupach, a on nie wiedział, jak do nich dołączyć.

Pewnego dnia Dyzio postanowił, że wyruszy na poszukiwanie przyjaciela. Szedł przez gęsty las paproci, aż dotarł do polany, gdzie małe triceratopsy grały w berka. – Hej, czy mogę się z wami pobawić? – zapytał nieśmiało. Ale triceratopsy spojrzały na jego długą szyję i roześmiały się. – Jesteś za wysoki, nie zmieścisz się w naszym kręgu! – powiedziały i pobiegły dalej.

Dyziowi zrobiło się smutno. Szedł dalej, aż spotkał stado pterodaktyli, które latały nad wielkim jeziorem. – Hej, czy mogę z wami polatać? – zawołał. Ale pterodaktyle tylko wzruszyły skrzydłami. – Nie masz skrzydeł, nie umiesz latać! – odpowiedziały i odleciały wysoko w chmury.

Dyzio westchnął i usiadł pod wielkim kamieniem. Nagle usłyszał cichutki płacz. Rozejrzał się i zobaczył małego, zielonego stegozaura, który schował się za krzakiem. – Czemu płaczesz? – zapytał Dyzio. – Bo nikt nie chce się ze mną bawić, bo mam kolce na grzbiecie – odpowiedział stegozaur, ocierając łzę.

Dyzio uśmiechnął się szeroko. – Ja też nie mam z kim się bawić, bo jestem za wysoki. Może pobawimy się razem? – zaproponował. Stegozaur o imieniu Kolczatek spojrzał na niego z nadzieją. – Naprawdę? Nie boisz się moich kolców? – spytał. – A ty nie boisz się mojej długiej szyi? – odpowiedział Dyzio. I obaj wybuchnęli śmiechem.

Od tego dnia Dyzio i Kolczatek spędzali razem każdą chwilę. Dyzio swoją długą szyją sięgał po najsmaczniejsze liście z wysokich drzew, a Kolczatek swoimi kolcami chronił ich przed małymi drapieżnikami. Razem zbudowali domek z paproci i kamieni, a wieczorami opowiadali sobie historie o gwiazdach.

Kiedy zapadł zmrok, a niebo wypełniły się migoczącymi gwiazdami, Dyzio położył się obok Kolczatka. – Wiesz co? – szepnął Dyzio. – Myślałem, że muszę być taki jak inni, żeby mieć przyjaciela. Ale wystarczyło, że byłem sobą. Kolczatek przytulił się do niego i zamknął oczy. – Dobranoc, przyjacielu – powiedział cicho. I obaj zasnęli spokojnie, pod ciepłym, gwiaździstym niebem.