Dzień Czytania w Leśnej Bibliotece

— Bajka do czytania —

W głębi lasu, w dziuplastej bibliotece, mieszkała mądra sowa Hermina. Każdego roku, gdy pierwsze liście zaczynały opadać, obchodziły Dzień Czytania. Wtedy wszystkie zwierzęta przynosiły swoje ulubione książki, czytały je głośno i dzieliły się historiami.

Mała sówka Pola bardzo chciała wziąć udział, ale jeszcze nie umiała czytać. Siedziała cichutko w kącie, patrząc na kolorowe strony, które dla niej były tylko plamami farby. Jej serduszko biło szybko – tak bardzo pragnęła zrozumieć, co kryje się w tych obrazkach.

– Polu, chodź tutaj – zawołała Hermina. – Pokażę ci, jak zaczarować litery, żeby stały się słowami. Sowa położyła przed sówką książkę o małym lisiątku, które szukało skarbu. Pola wpatrywała się w pierwszą literę – „L” – i z pomocą Herminy powiedziała: „L... li... lis”.

– Brawo! – uśmiechnęła się Hermina. – Teraz spróbuj kolejną. Pola z coraz większą odwagą składała litery: „L-i-s, s-z-u-k-a, s-k-a-r-b-u”. Kiedy przeczytała całe zdanie, poczuła, jak ciepły uścisk radości rozlewa się po jej piórkach.

Zwierzęta przynosiły swoje książki. Zajączek Kicał przyniósł opowieść o marchewce, która urosła wielka jak dynia. Jeżyk Kolczatek – o podróży na księżyc. Każdy czytał głośno, a Pola słuchała z otwartym dziobkiem – nagle rozumiała już wszystko, bo słowa układały się w obrazy w jej głowie.

W końcu nadszedł czas na popis sówki. Pola wzięła swoją pierwszą książkę – krótką historię o gwiazdach – i przeczytała: „Gwiazdy świecą, bo chcą ci mówić dobranoc”. Wszystkie zwierzęta biły skrzydłami i łapkami – było to najpiękniejsze czytanie, jakie słyszały.

Gdy zapadł zmrok, Hermina zapaliła małą lampkę zrobioną z świetlika. – Pamiętaj, Polu – szepnęła – czytanie to jak latarnia: pokazuje drogę w ciemności. Pola przytuliła książkę do piersi i uśmiechnęła się sennie.

Po powrocie do gniazdka, Pola zamknęła oczy i poczuła, jak litery tańczą wokół niej jak iskierki. Przez okienko w dziupli widać było niebo pełne gwiazd. Jedna z nich zamrugała do niej znajomo – jak ostatnie słowo bajki. „Dobranoc, Polu” – szepnął wiatr. Sówka odwróciła stronę w swojej głowie i zasnęła z książką pod skrzydłem.

W lesie zapadła cisza. Tylko od czasu do czasu któryś ze zwierząt przewracał się w legowisku, śniąc o przygodach z książek. Dzień Czytania skończył się, ale magia czytania trwała w ich snach – cicha, ciepła i bezpieczna, jak kołysanka.