Zajączek Teodorek i Dzień Muzyki

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkał zajączek Teodorek. Miał mięciutkie, białe futerko i długie, czujne uszy, które zawsze nadstawiał, by słuchać otaczającego go świata. Pewnego ranka, gdy słońce wesoło tańczyło między gałęziami, Teodorek usłyszał coś niezwykłego – wiatr niósł ze sobą dźwięki, jakich jeszcze nie znał: ciche brzdękanie, delikatne pukanie i radosne gwizdy. – To musi być Dzień Muzyki! – zawołał i postanowił zrobić coś wyjątkowego.

Teodorek pobiegł do swojej norki i wyciągnął stary, zakurzony bębenek, który dostał od dziadka na urodziny. Próbował uderzać w niego łapką, ale dźwięk był nierówny i nieśmiały. – Hm, potrzebuję pomocy – mruknął i wyruszył w las, by znaleźć przyjaciół, którzy chcieliby zagrać razem z nim.

Po drodze spotkał Ptaszka Felka, który siedział na gałęzi i wyśpiewywał wesołe trele. – Felku, chcesz zagrać ze mną na Dzień Muzyki? – zapytał Teodorek. – Ale ja nie mam instrumentu – odpowiedział ptaszek. – Twoje śpiewanie jest instrumentem! – ucieszył się zajączek. Felek zgodził się z ochotą.

Następnie Teodorek dotarł nad staw, gdzie Żabka Różia pluskała się w wodzie. – Różiu, a ty grasz na czymś? – zapytał. Żabka pokazała mu dwa kamienie, którymi uderzała o siebie, wydając miłe „klask-klask”. – To mój własny instrument! – zachichotała przyjaciółka i obiecała przyjść na koncert.

Wiewiórka Stasia usłyszała hałas z daleka i przybiegła zaciekawiona. W rękach trzymała suchą, wydrążoną gałązkę. – Potrafię na niej grać jak na flecie – pochwaliła się i zagrała kilka dźwięków przypominających szum wiatru. Teodorek był zachwycony – w lesie kryło się tyle talentów!

Po południu wszystkie zwierzęta zebrały się na polanie. Teodorek ustawił bębenek, a przyjaciele stanęli w półkolu. – Gramy razem, od początku do końca – powiedział. Niestety, gdy zaczęli, dźwięki były chaotyczne i głośne. – Za szybko! – krzyknęła Stasia. – Nie słyszę Felka! – poskarżyła się Różia. Teodorek westchnął i powiedział: – Może najpierw posłuchajmy siebie nawzajem?

Spróbowali jeszcze raz. Najpierw zagrał cichutko Felikson – cienkie, radosne trele. Potem dołączyła Różia ze swoimi kamieniami – klask, klask – jak kropelki deszczu. Następnie Stasia zagrała na gałązce – cichy, śpiewny szum. Na koniec Teodorek uderzył w bębenek – bum, bum, bum – jak serce lasu. Melodia była spokojna i piękna. Zwierzęta zamknęły oczy i cieszyły się wspólnym graniem.

Gdy słońce zaczęło chować się za horyzontem, muzyka ucichła. Zmęczone, ale szczęśliwe zwierzęta położyły się na miękkim mchu. Teodorek przytulił swój bębenek i wyszeptał: – Jutro znów zagramy. I tak, słuchając delikatnego szumu drzew i dalekich treli zasypiających ptaków, cały las zapadł w spokojny sen. Nad polaną zapaliły się pierwsze gwiazdy, a wiatr niósł echo melodyjnego „dobranoc”.

Teodorek zamknął oczy, a w jego uszach wciąż brzmiała wspólna melodia – cicha, ciepła i przyjazna. Wiedział, że prawdziwa muzyka rodzi się wtedy, gdy każdy słucha drugiego.