Tata i Tajemniczy Ogród Słów

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkał Franek z tatą Markiem. Każdego wieczoru tata czytał mu bajki, a rano opowiadał o ptakach i drzewach. Franek uwielbiał te chwile, ale martwił się, co podarować tacie na Dzień Ojca.

– Mamusiu, co mogę dać tacie? – zapytał Franek. – Kupiłem już laurkę, ale chcę czegoś naprawdę wyjątkowego. Mama uśmiechnęła się tajemniczo i powiedziała: – A gdybyś podarował tacie ogród? – Ogród? – Franek zdziwił się. – Ale my nie mamy ogrodu. – Wytłumaczę ci – szepnęła mama i zaprowadziła go do starej szafy w kącie pokoju.

W szafie wisiał tylko jeden płaszcz, a za nim znajdowały się małe, drewniane drzwi. Mama otworzyła je i w środku ukazała się ścieżka wysypana złotym piaskiem. – To ogród słów – powiedziała. – Każde miłe słowo, które powiesz tacie, wyrośnie tu jako kwiat. Im więcej dobrych słów, tym piękniejszy ogród.

Franek wszedł do środka i zobaczył kilka malutkich pąków. – To słowa, które już mówiłeś – wyjaśniła mama. – „Dzień dobry”, „dobranoc”, „pomogę”. Franek westchnął: – Ale to mało. Chcę, żeby ogród był ogromny! – Więc musisz mówić więcej dobrych rzeczy – poradziła mama i wyszła.

Następnego dnia Franek postanowił spróbować. Kiedy tata wrócił z pracy, Franek powiedział: – Tato, pomogę ci zdjąć buty. I nagle w ogrodzie wyrósł mały, błękitny kwiatek. Po obiedzie Franek dodał: – Bardzo smaczna zupa, tato. I pojawił się drugi kwiat – żółty jak słońce. Franek był zachwycony!

Przez cały tydzień Franek starał się mówić tacie miłe rzeczy. Mówił „dziękuję”, „proszę”, „przytul mnie” i „jesteś super”. Każde słowo zamieniało się w kwiat – czerwone, różowe, fioletowe, pomarańczowe. Ogród stawał się coraz piękniejszy i pachniał wanilią.

W Dzień Ojca Franek obudził się wcześnie. Pobiegł do ogrodu słów – a tam… morze kwiatów! Każdy płatek lśnił jak gwiazda. Franek zerwał najpiękniejszy bukiet i przyniósł tacie do łóżka. – To dla ciebie, tato – szepnął. – Każdy kwiat to słowo, które ci mówiłem.

Tata uściskał Franka tak mocno, że aż zaskrzypiało łóżko. – To najpiękniejszy prezent na świecie – powiedział wzruszony. – Ale wiesz co? Najbardziej lubię te chwile, kiedy siedzimy razem i po prostu rozmawiamy. Franek uśmiechnął się i przytulił do taty. W ogrodzie słów zakwitł właśnie ogromny, biały kwiat – najpiękniejszy ze wszystkich.

Wieczorem Franek i tata usiedli na werandzie. Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Franek oparł głowę na ramieniu taty i zamknął oczy. – Dobranoc, tato – wyszeptał. – Dziękuję za dzisiaj. Tata pogłaskał go po włosach i odpowiedział: – Dobranoc, synku. Śpij spokojnie. I w ogrodzie słów zakwitły dwa srebrne kwiaty – jeden dla Franka, drugi dla taty.

Tej nocy Franek śnił o ogrodzie pełnym gwiazd, a każda gwiazda była słowem, które kochał. I wiedział, że najpiękniejszym prezentem jest po prostu bycie razem.