Bajka o Dniu Wiosny

— Bajka do czytania —

W małym lesie, gdzie drzewa jeszcze spały w zimowej ciszy, mieszkała mała wiewiórka o imieniu Rysia. Każdego ranka wyglądała przez okno swojej dziupli i marzyła o cieple i kolorach. Pewnego dnia, gdy pierwsze promienie słońca delikatnie musnęły jej nosek, Rysia usłyszała cichy szept – to Wiosna zapraszała ją do zabawy.

Rysia szybko wyskoczyła z dziupli i rozejrzała się wokół. Śnieg już prawie stopniał, a spod liści wyzierały małe, zielone pędy. Wiewiórka postanowiła, że obudzi cały las, by razem powitać wiosnę. Pobiegła do strumyka, który cicho szemrał pod lodem. – Hej, strumyku! Już czas! – zawołała. Z lodowej pokrywy zaczęły się wyłaniać kryształki, a woda radośnie zabulgotała.

Następnie Rysia odwiedziła swojego przyjaciela, zająca Szarego, który drzemał pod krzakiem. – Szary, wstawaj! Wiosna puka do drzwi! – zawołała wiewiórka. Zając przeciągnął się leniwie, a potem podskoczył tak wysoko, że prawie dotknął gałęzi. – Czy to już? – zapytał z niedowierzaniem. – Tak! – pisnęła Rysia i oboje zaczęli skakać wokół pierwszej krokusa.

Razem pobiegli do sowy Zosi, która siedziała na starej wierzbie. – Zosiu, obudź się! Czas przestać spać w dzień! – krzyknęła Rysia. Sowa otworzyła jedno oko, potem drugie i uśmiechnęła się sennie. – Ach, wiosna… Czas na nowe gniazdo – powiedziała i frunęła na polanę, gdzie już rosły pierwsze przebiśniegi.

Las powoli budził się do życia. Ptaki zaczęły śpiewać, pszczoły wyleciały z ula, a motyle rozłożyły skrzydła. Rysia poczuła, że coś jest nie tak – brakowało jej ulubionej przyjaciółki, myszki Amelki. Amelka zawsze bała się zmian i chowała się w swojej norce. Wiewiórka zapukała do małego otworu pod korzeniami. – Amelko, wyjdź! Wiosna jest cudowna! – powiedziała łagodnie.

Myszka wystawiła drżący nosek. – A czy to na pewno bezpieczne? – spytała cichutko. Rysia wzięła ją za łapkę i poprowadziła na łąkę. – Zobacz, wszystko budzi się do życia. To nie jest straszne – jest piękne! – przekonywała. Amelka rozejrzała się i zobaczyła tańczące w słońcu pyłki, słodki zapach kwiatów i usłyszała śmiech strumyka. Uśmiechnęła się szeroko.

Wszystkie leśne zwierzaki spotkały się na środku polany. Sowa Zosia zaproponowała, by każdy przyniósł coś od siebie – Rysia przyniosła orzeszki, Szary soczystą trawkę, a Amelka małe, polne fiołki. Razem urządziły piknik wiosenny, śpiewając piosenkę o słońcu i kolorach. Pod koniec dnia, gdy słońce chyliło się ku zachodowi, Rysia poczuła zmęczenie i szczęście.

Wróciła do swojej dziupli, otuliła się miękkim mchem i spojrzała w niebo. Pierwsze gwiazdy zaczynały migotać, a przez okno wpadał zapach młodych liści. – Dziękuję Ci, Wiosno – wyszeptała. – Jutro znów będę Cię witać – a potem zamknęła oczy i zasnęła spokojnie, słysząc cichy szum wiatru i daleką rozmowę pszczół. Dobranoc, Rysiu. Dobranoc, lesie. Dobranoc, wiosno.