Igiełka i światełko pamięci

— Bajka do czytania —

W lesie, wśród kolorowych liści, mieszkał mały jeżyk o imieniu Igiełka. Był bardzo ciekawski i każdego dnia odkrywał coś nowego. Pewnego jesiennego wieczoru, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Igiełka zobaczył w oddali migoczące światełka.

Zaciekawiony pobiegł w stronę polany, gdzie rosły stare dęby. Ku jego zdziwieniu, na polanie stały małe lampiony, a wokół nich siedziały leśne zwierzęta. Każde z nich trzymało w łapkach maleńką świeczkę.

Igiełka przywitał się z wiewiórką Rudą, która wyjaśniła mu: „Dziś jest Dzień Zaduszny. Wspominamy tych, których już z nami nie ma, ale wciąż są w naszych sercach.” Jeżyk zmarszczył nosek – nie do końca rozumiał, o co chodzi.

Wtedy przyleciała stara sowa Mądralina. Usiadła na gałęzi i powiedziała łagodnie: „Każde z nas ma kogoś, kogo kochało, a kto odszedł w nieznane. Dziś zapalamy światełka, by pokazać, że o nich pamiętamy.”

Igiełka pomyślał o swoim dziadku, który dawno temu odszedł. Często opowiadał mu o gwiazdach. „Czy mogę zapalić światełko dla dziadka?” – zapytał nieśmiało. Sowa uśmiechnęła się i podała mu mały, ciepły kamyk, który świecił jak gwiazda.

Jeżyk położył kamyk obok lampionów i nagle poczuł w sercu coś ciepłego. Wydawało mu się, że słyszy szept dziadka: „Jestem przy tobie, Igiełko. Pamiętaj o mnie, a zawsze będę blisko.”

Inne zwierzęta też zapalały swoje światełka – każde dla kogoś, kogo kochały. Polana zajaśniała tysiącem małych iskierek, a wokół zapanowała taka cisza, że słychać było bicie serc.

Igiełka zrozumiał, że Dzień Zaduszny nie jest smutny – to czas, by podziękować za wspomnienia i poczuć, że ci, których kochamy, wciąż są z nami, choć niewidzialni.

Gdy światełka zaczęły gasnąć, jeżyk wrócił do swojej norki. Położył się na miękkim mchu, wyjrzał przez okno i zobaczył na niebie jedną jasną gwiazdę. Uśmiechnął się, zamknął oczy i zasnął spokojnie, wiedząc, że pamięć jest jak gwiazda – świeci zawsze.