Bajka o dobrym wilku, który chciał mieć przyjaciół

— Bajka do czytania —

W głębokim lesie, gdzie drzewa sięgały nieba, mieszkał mały Wilk o miękkim, szarym futerku. Inne zwierzęta bały się go, bo słyszały, że wilki są groźne. Ale ten Wilk wcale nie chciał nikogo straszyć – on chciał mieć przyjaciół.

Pewnego ranka Wilk zobaczył Zajączka, który smutno siedział pod krzakiem. – Dlaczego płaczesz? – zapytał cicho Wilk. – Zgubiłem swoją ulubioną marchewkę – odpowiedział Zajączek, drżąc ze strachu. Wilk uśmiechnął się i powiedział: – Pomogę ci jej szukać. I razem przeszukali całą polanę, aż znaleźli marchewkę schowaną pod liściem.

Zajączek był bardzo wdzięczny. – Jesteś miły, a nie straszny – powiedział. Wilk poczuł ciepło w sercu. Od tego dnia Zajączek został jego pierwszym przyjacielem.

Kolejnego dnia Wilk usłyszał ciche piski. To mała Wiewióreczka utknęła na gałęzi i bała się zejść. – Pomogę ci – zawołał Wilk. Delikatnie podskoczył i pomógł Wiewióreczce zejść na ziemię. – Dziękuję! – pisnęła radośnie. – Jesteś bardzo dobrym wilkiem!

Wieść o dobrym wilku rozeszła się po lesie. Zwierzęta przestały się bać. Przyszły do niego Sarenka, Borsuk i nawet mały Jeżyk. Wszyscy chcieli się bawić z Wilkiem, który zamiast straszyć, pomagał.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za górami, wszystkie zwierzęta zebrały się na polanie. – Wilku, jesteś naszym przyjacielem – powiedział Zajączek. – Nauczyłeś nas, że nie warto oceniać kogoś po wyglądzie. Wilk uśmiechnął się szeroko i poczuł, że ma najwspanialszych przyjaciół na świecie.

Gdy zapadła noc, niebo rozświetliły gwiazdy. Wilk położył się na miękkim mchu, a obok niego przytuliły się Zajączek i Wiewióreczka. – Dobranoc, przyjaciele – szepnął Wilk. – Dobranoc, dobry wilku – odpowiedziały zwierzęta. I wszyscy zasnęli spokojnie, otuleni ciepłem przyjaźni.