Bajka o dobrym wilku

— Bajka do czytania —

W głębi starego lasu, gdzie drzewa sięgały nieba, mieszkał wilk o imieniu Lech. Miał szarą sierść i błyszczące oczy, ale w jego sercu nie było ani krzty złości. Inne zwierzęta bały się go na początku, bo słyszały straszne historie o wilkach. Ale Lech był inny – lubił śpiewać z ptakami i zbierać jagody.

Pewnego dnia mały zajączek Tofik zgubił się w lesie. Płakał pod krzakiem. Lech usłyszał go i podszedł cicho. Zajączek przestraszył się, ale wilk powiedział: „Nie bój się, pomogę ci znaleźć drogę do domu.”

Lech zaprowadził Tofika przez polanę, pokazując mu ślady saren i ucząc, jak rozpoznawać kierunek po mchu. Po drodze spotkali wiewiórkę Basię, która spadła z drzewa. Lech pomógł jej wstać i podał orzeszek.

Kiedy dotarli do norki zajączka, mama Tofika bardzo się ucieszyła. „Dziękuję, wilku!” – powiedziała. „Myślałam, że wilki są groźne, ale ty jesteś dobry.” Lech uśmiechnął się i ruszył dalej.

Wieczorem wszystkie zwierzęta zebrały się na polanie. Opowiadały sobie o dobrym wilku. Postanowiły zrobić mu niespodziankę – upiekły szyszkowe ciasteczka i zaniosły do jego jaskini.

Lech był wzruszony. „Dziękuję wam! Myślałem, że nigdy nie zyskam przyjaciół.” Od tego dnia Lech stał się opiekunem lasu – pomagał każdemu, kto potrzebował pomocy.

Kiedy zapadła noc, Lech położył się w swojej jaskini. Przez otwór widział migoczące gwiazdy. Czuł się szczęśliwy. Zamknął oczy i szepnął: „Dobranoc, lesie. Dobranoc, przyjaciele.” I zasnął spokojnie.