Lisek Tadek i siła dobrych słów

— Bajka do czytania —

W Zielonym Lesie mieszkał mały lisek Tadek. Był wesoły, ale czasem zapominał o dobrym zachowaniu. Pewnego ranka, gdy biegł do przedszkola, potrącił wiewiórkę Zuzię i nawet nie przeprosił. Zuzia rozpłakała się, a Tadek poczuł się dziwnie. Od tego dnia postanowił dowiedzieć się, co naprawdę znaczy być grzecznym. I wtedy spotkał mądrą sowę.

Tadek wszedł głębiej w las, gdzie na starej gałęzi siedziała sowa Mądralina. „Widzę, że coś cię trapi, mały lisku” – powiedziała łagodnie. Tadek opowiedział o porannym zdarzeniu. Sowa uśmiechnęła się: „Dobre słowa są jak ciepłe promienie słońca. Potrafią naprawić nawet największe zmartwienie. Spróbuj powiedzieć Zuzi: 'przepraszam' i zobacz, co się stanie”.

Tadek pobiegł na polanę, gdzie Zuzia zbierała szyszki. Jego serduszko biło mocno, ale zebrał się na odwagę. „Zuziu, przepraszam cię za dzisiejszy poranek” – wyszeptał, wręczając jej najpiękniejszego żołędzia. Wiewiórka przestała płakać, a jej oczka rozbłysły radością. „Dziękuję, Tadku” – pisnęła i uściskała go. Lis poczuł, jakby ktoś włożył mu do brzuszka ciepły kamyczek.

W przedszkolu pani Borsukowa rozdawała farby. Mały jeżyk Igiełka nie miał swojej paczki. Tadek bez namysłu podsunął mu swoją: „Proszę, możesz wziąć moją czerwoną, a ja pomaluję niebieską”. Igiełka uśmiechnął się szeroko. Podczas przerwy wszystkie zwierzątka chciały się z Tadkiem bawić. Lis zrozumiał, że dzielenie się sprawia, iż zabawa staje się przyjemniejsza dla wszystkich.

Po obiedzie Tadek zobaczył myszkę Matyldę niosącą stos książek. Książki były tak ciężkie, że o mało nie upadły. „Pomogę ci!” – zawołał Tadek i wziął połowę stosu. Razem zanieśli je do bibliotecznej norki. Matylda pogładziła go po łapce: „Jesteś bardzo miły, Tadku. Dziękuję!”. Lisek poczuł, że pomaganie jest jak magia – czyni świat jaśniejszym i cieplejszym.

Wieczorem mama lisica zapytała Tadka o miniony dzień. Lisek z dumą opowiedział o swoich przygodach: o przeprosinach, dzieleniu się farbami i pomocy myszce. Mama przytuliła go mocno i powiedziała: „Jesteś moim dzielnym, dobrym synkiem. Pamiętaj, że dobre zachowanie to nie tylko zasady – to sposób na pokazanie innym, że nam na nich zależy”. Tadek uśmiechnął się, czując ogromną radość.

Następnego dnia Zuzia przyniosła Tadkowi rysunek. Na papierze były dwa uśmiechnięte zwierzątka trzymające się za łapki. „To ty i ja” – powiedziała cicho. Pod spodem napisała kredką: „Dziękuję, że jesteś moim przyjacielem”. Tadek poczuł, jakby jego serce rosło. Zrozumiał, że dobre słowa i czyny potrafią tworzyć prawdziwe cuda – nawet w małym, leśnym świecie.

Kiedy Tadek kładł się spać, za oknem świeciły gwiazdy. Przypomniał sobie radę mądrej sowy: „Dobre zachowanie to skarb, który rośnie, gdy się nim dzielisz”. Lisek westchnął szczęśliwie i pomyślał o wszystkich, którym pomógł. Jego poduszka była miękka, a kocyk ciepły. Zamknął oczy i uśmiechnął się do siebie. Wiedział, że jutro znów będzie dobry – dla siebie i dla innych.